Biografie van een boeiende kunstenares.

Geen tijd verliezen - Jolande Withuis Deze zomer waren er in vijf musea tentoonstellingen van het werk van Jeanne Bieruma Oosting. De hoeveelheid werken demonstreert haar enorme werklust en productiviteit. Tot op hoge leeftijd bleef zij actief schilderen. In de prachtig uitgevoerde biografie staan een aantal van haar werken afgedrukt en er wordt in de tekst naar verwezen. Haar biografie, door Withuis geschreven, geeft een overzicht van het leven van deze bijzondere vrouw, afkomstig uit de Friese adel. Ook vader is van adel, dus je zou denken dat de twee dochters en de zoon Hans alle mogelijkheid zullen krijgen om hun talenten te ontwikkelen. Voor Hans geldt dat, maar de meisjes hebben geen opleiding nodig... ze trouwen en moeten met dienstboden een huishouden runnen. Dat was niet de verwachting van Jeanne! zij ontdekte het tekenen, aquarelleren, zij wilde tekenles! Voor vader niet bespreekbaar. Jeanne kreeg het (met tussenkomst van moeder) wel voor elkaar. Zij werd met tussenpozen door diverse leraren en tekenscholen en de Haagse Academie opgeleid. Daar werd ze getypeerd als: “… een persoonlijkheid over borrelend van leven, plannen en daden. Zij beheerst alle grafische technieken, maar ze is te jachtig, ze besteedt te weinig tijd aan afwerken…” Ondernemend als ze was, trok ze naar Parijs zonder steun van haar ouders. Haar vader keurde haar levenswijze niet goed. Gelukkig veranderde dit en kreeg ze later wel een maandtoelage, alhoewel dit niet voldoende was. In Parijs deed ze inspiratie op en produceerde kwalitatief hoogstaand werk. Wat betreft de liefde was haar leven minder succesvol. Vanaf haar puberteit werd ze meerdere keren afgewezen, zowel door vrouwen als door mannen: Wierdsma – Buning – Nijhoff – Holst – Tellegen. Ze verlangde naar een fundament in haar leven, een fundament dat haar familie haar niet kon geven. Zij zocht het in haar vriendenkring. Haar vrienden waren het belangrijkste wapen tegen eenzaamheid. (p.353) Tot op hoge leeftijd bleef Jeanne haar vriendschappen onderhouden en nieuwe aanknopen. Jeanne had veel succes, ze won veel prijzen. Ze kreeg waardering van Zuid Afrika, tot de Verenigde Staten en in het Verre Oosten. Zij reisde er graag naar toe om de tentoonstellingen met haar werk te bezoeken. Zo nam ze de gelegenheid te baat om de VS te doorkruisen. Tijdens haar reizen maakte ze boeiende reisverhalen. Na haar 75ste reisde ze naar Schotland en de Hebriden om te schilderen. Van kritiek vanuit maatschappelijke en journalistieke hoek trok ze zich weinig aan. Wel was ze maatschappelijk betrokken. Zo tekende ze ter plekken de watersnoodramp die Zeeland trof. Thuis werkte ze haar tekeningen uit in litho’s. Deze werden geplaatst in het Parool en de Volkskrant. Men prees haar sociale bewogenheid. Na het overlijden van haar moeder in 1954 kreeg ze de beschikking over een ‘fors’ kapitaal. Ze kocht een landhuis in de Achterhoek. Daar woonde ze afgewisseld met Parijs en Amsterdam. Jeanne werd getypeerd als een irritant hautaine Parisienne, maar ook als een gevatte gewone Amsterdamse. Ze was het meest zichzelf in Almen waar haar buiten/ landhuis stond. Een boeiende persoonlijkheid, die in de Nederlandse kunst te weinig aandacht heeft gekregen. Met deze biografie en haar tentoonstellingen is zij in ere hersteld.