…demonen tot in de donkerste hoekjes van de ziel…

De Japanse minnaar - Isabel Allende Twee verhaallijnen staan centraal in dit boek. De geschiedenis va de familie Belasco en die van de familie Fukuda. Daarnaast speelt de achtergrond- geschiedenis van Irina ook een niet onbelangrijke rol. Irina solliciteert in het bejaardencentrum. Ze heeft dringend werk nodig om in haar onderhoud te voorzien. Gelukkig wordt ze aangenomen voor het tweede en derde niveau, verdiepingen voor mensen die zorg behoeven. Daar leert ze Alma kennen, die op het eerste niveau woont waar mensen zelfstandig functioneren. Alma vraagt of zij haar secretaresse wil worden. De taak die Alma aan Irina stelt is samen met Seth de familiegeschiedenis van de Belasco’s in kaart te brengen en er een boek over samen te stellen. Seth is de kleinzoon van Alma, hij raakt steeds meer gesteld op Irina, verliefd op haar. Maar Irina houdt de boot af, waarom? Seth en Irina voelen dat ook Alma een geheim heeft? Wie is die man op het zilveren fotolijstje? Van wie komen de brieven in de gele enveloppen? Waarom verdwijnt Alma zo nu een dan, zonder mededelingen, voor een paar dagen? Alma Mendel wordt door haar Joodse ouders uit Warschau naar haar oom en tante Belasco in Amerika gestuurd, als de berichten over de Jodenvervolging steeds nadrukkelijker worden. Haar broer gaat naar Engeland. Haar ouders overleven Auschwitz niet. Alma krijgt in haar nieuwe vaderland twee vrienden: Nathaniel Belasco en Ishimei Fukuda. Maar Ishimei is Japans en in de tweede Wereldoorlog worden de Japanners – ook al wonen ze er al jaren en zij de gewaardeerde burgers in de gemeenschap- in Amerika opgesloten in concentratiekampen. Dit zorgt voor een verwijdering tussen Alma en Ishimei. De geschiedenis van Alma wordt wel duidelijk , maar het verleden van Irina niet goed. Er is iets met haar aan de hand, gezien de subtiele vingerwijzingen die steeds te lezen zijn. Is dat de reden dat ze niet op de avances van Seth in gaat? “… Irina piekerde er niet over hem deelgenoot te maken van haar afschuwelijke herinneringen…” (p.115) “… waarom durft Irina niet in haar eigen doornige hof te zoeken…”(p.181) Na de oorlog gaat Nathaniel rechten studeren, Ishimei maakt de middelbare school af en gaat dan bij zijn vader in de kwekerij en ontwikkelt zich tot iemand met heel veel van plantenkennis. Alma studeert af in design en kunstgeschiedenis. In een flashback lees je dat Alma een relatie heeft met Ishimei. Maar ze trouwt met Nathaniel… Het boek is vlot geschreven, werpt vragen op… cliff hangers… je wilt doorlezen, je zit in het verhaal, hoezo trouwt Alma met Nathaniel? Is Ishimei die geheime minnaar? En wat is er toch met Irina aan de hand? Allende weet een spannend verhaal te ‘componeren’. Aan het eind is dat magische tintje, die mysterieuze verteltrant -waar ik Allende zo om bewonder- weer te bewonderen. Een verhaal vol verwikkelingen, veel personen die als afgeronde verhaalelementen de hoofdpersonen schragen. Een boeiende leeservaring.