Een heilzame expeditie

Ik heb van W. F Hermans: de herinneringen van een engelenbewaarder en de donkere kamer van Damoccles gelezen. De afgelopen week heb ik me gewaagd aan: nooit meer slapen. Ik was indertijd erg enthousiast over de engelenmaker, maar dit boek overtrof mijn verwachtingen. Het had ook wel te maken dat ik diverse keren in Noorwegen ben geweest. De beschrijvingen van het landschap waren een feest van herkenning en namen mij mee naar het verleden. Het doel van de expeditie van Alfred was uiteindelijk niet het belangrijkste. Het proces van de reis was voor de hoofdpersoon een bewustmakingsproces en mijn inziens te maken met de vroege dood van zijn vader. De moeder van Alfred had de verwachting dat haar zoon het werk van zijn vader moest afmaken. Deze verwachting heeft ervoor gezorgd dat Alfred voor zijn gevoel de hele expeditie de ballast van zijn verleden op zijn rug met zich mee droeg. Allerlei factoren deden de reis mislukken, het een een na het ander ging mis. Het begon met de luchtfoto's die hij niet te pakken kreeg, de plaag van de vele muggen, valpartijen en gebrek aan conditie, het weer, verlies van het kompas enz. Uiteindelijk ontwikkelde Alfred een wantrouwen tegen zijn hoogleraren en zijn mede reisgenoten. Op het eind raakt hij zijn reisgenoot Arne kwijt, die hij later dood terugvindt. Alfred bereikt met moeite de bewoonde wereld en keert uiteindelijk terug naar zijn moeder en zijn zus Eva. Van zijn moeder krijgt hij twee manchetknopen die gemaakt waren van een meteoorsteen die zijn vader ooit toen hij zeven jaar was voor hem heeft gekocht. Deze meteorieten had hij ook tijdens zijn toch willen vinden, wat niet is gelukt. Een prachtig boek.