Niet meer dan een nummer

‘NIET MEER DAN EEN NUMMER’ Een treffende titel voor het waargebeurde verhaal over de tienjarige Hugo, de vader van de schrijfster, die vier jappenkampen overleefde. Het verhaal pakte me. Ik las het in twee rukken uit. Kinderboek of niet: de schrijfstijl van Elsbeth de Jager heeft me van meet af aan in het verhaal getrokken én gehouden. Ik stond erbij toen het bijna magisch geworden stekje groeide en overleefde, ik voelde de teleurstelling toen Hugo het weggooide zoals ik ook de zweren aan zijn voeten voelde, de jeuk aan zijn lichaam en zijn ongeloof over barre wreedheden van die verdomde Jappen. De spanningsboogjes die de schrijfster gebruikt maakten me alert naar wat er zou gebeuren en daar waar ze een langere aanloop hebben, wist ik na een tijdje dat wat eraan kwam gruwelijk zou zijn: schoppen en slaan van flauwgevallen mensen die urenlang in de brandende zon moesten staan voor het genot van de heerser, want waar anders voor? En dat het nóg erger wordt wanneer er een nieuwe kampbaas opdraaft, die in dolle woede zijn gang gaat. Ik vind het héél goed gedaan, die spanningsbogen. Het is alsof de schrijfster de lezer waarschuwt en vooral voor de jonge lezer veiligheid inbouwt: ze kunnen zich voorbereiden op iets ergs. Mooi om te lezen is ook de karakterweergave van Hugo. Zo’n jongen die niet voor de poes is en van aanpakken weet, maar als lezer weet je dat hij geen vlieg kwaad zal doen. Als personage ontroerde hij me. Bij enkele scenes moest ik een traantje wegpikken, soms alleen maar vanwege een hand die op zijn rug wordt gelegd. Elsbeth de Jager beschrijft het sec, niet sentimenteel. Prachtig! Ik vind het een heel knap boek over een wreed en tegelijk ontroerend onderwerp.