Een indrukwekkend boek over een vreselijke oorlog

De van oorsprong Nederlandse Jaap Scholten woont in Hongarije met zijn vrouw en kinderen, dichtbij de grens van Oekraïne. Als er op hem een beroep wordt gedaan om na het begin van de oorlog in februari 2022 een gezin op te halen bij de grens en ze een tijd onderdak te geven, twijfelt hij niet en reist erheen. Het is koud en de rijen zijn lang. De tijd dat hij wacht doet hem inzien dat er nog veel hulp nodig is. In dit boek dat in drie stukken is opgedeeld, lezen we mee hoe het verder gaat met Scholten en de voortgang van de oorlog in Oekraïne gedurende een paar maanden. In korte hoofdstukken die veelvuldig zijn voorzien van foto's, krijgen we als lezer een beeld van het gebeuren in Oekraïne. Scholten heeft veel contacten en komt zo te weten waar behoefte aan is. Hij zorgt voor spullen en gaat het zelf brengen.Hij gaat zo deel uitmaken van de hulpverlening en reist door het land, samen met anderen die ook onderdeel zijn van de hulpverlening, maar daarnaast reist hij terug naar Hongarije met een Amerikaan die deel uitmaakte van het vreemdelingenlegioen. Wat volgt is een soort logboek, waarin hij vertelt wat hij ziet, wat hij meemaakt en wie hij spreekt. Het zijn een soort columns die variëren van bemoedigende verhalen van Oekraïners tot heftige verhalen van ooggetuigen. De verhalen die hij hoort van sniper Neal laten het leven en de strijd van de burgers zien, en Scholte krijgt zo mee hoe het is voor de mannen aan het front. Ook zijn sommige hoofdstukken gevuld met politiek en geschiedenis, waardoor het een compleet plaatje wordt. Door de korte hoofdstukken is het een afwisselend geheel en wordt het nergens te zwaar. Bij een hoofdstuk is een waarschuwing geplaatst om hetgeen wat hij schrijft te heftig kan zijn. Scholten geeft zo een realistisch beeld van de oorlog in een land, dat moedig stand houdt tegen Rusland. Het geheel is een indrukwekkend boek over een vreselijke oorlog, met moedige mensen in een verscheurd land..