De moeders van van Mahipar

Voor deze debuutroman “De moeders van Mahipar” van Forugh Karimi heb ik mijn nachtrust moeten inleveren; midden in de nacht heb ik het uitgelezen, ik kon gewoonweg niet meer wachten tot de volgende dag, spannend tot de laatste pagina. Wat een prachtig boek! In dit boek wordt het verhaal verteld vanuit het perspectief van een Afghaanse moeder Lolo en haar zoon Ramin. Ze zijn als vluchteling naar Nederland gekomen en leven teruggetrokken. Ramin, die in Nederland Sam wordt genoemd, weet niets van zijn geschiedenis, zijn moeder praat niet over haar afkomst in Afghanistan, haar familie en waarom ze is gevlucht met haar zoon. Wel is direct duidelijk dat er iets speelt, want Sam weigert te praten in het begin van hun verblijf in Nederland. Het boek kent vele lagen en verschillende verhaallijnen vanuit het heden en verleden die uiteindelijk allemaal samenkomen. De roman gaat over liefde, geweld, verlies, familie, culturen en zwijgen uit angst en om een leefbaar leven in Nederland te kunnen leiden. Tegelijkertijd is het ook een thriller. In het begin wordt een aanslag gepleegd en mondjesmaat komt de mogelijke dader en het motief in beeld. Het is spannend tot het eind. Als lezer word je meegenomen met de personages die beeldend, inlevend en geloofwaardig zijn beschreven, ook daar waar het om opvattingen gaat die ver van de Nederlandse cultuur staan. Juist door de gelaagdheid in het boek begin je als lezer het gedrag en beweegredenen van de personages te begrijpen, ook al zijn de soms gruwelijk. Het boek heeft nog dagen in mijn hoofd gezeten en ik ga het zeker nog een keer lezen. Fantastisch! Een absolute aanrader!