Niet rijp voor publicatie

Het lezen van 'Ik ga leven' van Lale Gül laat me achter met een dubbel gevoel. Het boek is één grote afrekening met de cultuur, (religieuze) opvattingen en mores van de familie van de hoofdpersoon Büsra, die ik door de manier van schrijven en de ik-vorm al snel vereenzelvig met de schrijfster zelf. Er is geen enkele nuancering, empathie of begrip te vinden voor anderen, en daardoor wordt de beschrijving nogal cliché (hoofddoeken, eer van de familie, maagdelijkheid, verschil tussen mannen en vrouwen). Op zich goed geschreven, maar ook literair gezien niet rijp voor publicatie, door de onnatuurlijke dialogen, de overbodige bespiegelingen rond mens en maatschappij en het storend grof taalgebruik. Tegelijkertijd moest ik steeds denken aan wat het verschijnen van dit boek betekent voor het persoonlijk leven van de schrijfster. In plaats van 'ik ga leven' heeft ze nu een grotere gevangenis gecreëerd dan al door haar familie opgelegd.