Een beetje teveel van het goede ...

In 'Gebroken wit' beschrijft Astrid Roemer het wel en wee van drie generaties vrouwen uit een Surinaamse familie van gemengde afkomst, vooral door de verhalen van grootmoeder Bee. Allerlei thema's komen hierbij voorbij, van slavernij, racisme en het horen bij een bepaalde groep tot en met uithuwelijken, huiselijk geweld, scheidingen, seksualiteit en incest. Hoewel een boeiende inkijk in een vreemde, maar toch zo met Nederland verbonden samenleving is de opeenhoping van levensdrama's in mijn ogen wat teveel van het goede, evenals het steeds maar weer terugkomen van de metafoor van 'gebroken wit' en het enorme cliché van de gebroken fles amandeldrank. Het taalgebruik is weinig beeldend of origineel en de personages hebben nauwelijks diepgang. Jammer.