Krachtig, ontroerend en belangrijk verhaal!

Addie leert bij een schoolproject dat er in het dorp waar ze woont vroeger heksen werden vervolgd. Ze vindt het onrechtvaardig dat deze heksen zijn gedood en dat er geen monument voor hen is ingericht. De gemeenteraad zit er in eerste instantie niet op te wachten om dit stukje duistere geschiedenis te eren met een monument, maar Addie zet door. Ze zijn niet zomaar van haar af. Ze voelt zich verbonden met deze vrouwen, want ze is zelf ook een beetje anders. Addie heeft namelijk autisme. Andere mensen vinden haar vreemd en sommige kinderen op haar school pesten haar hiermee. Maar Addie vindt een goede vriendin en samen met haar laat ze haar dorp zien dat het niet uitmaakt wie je bent. En dat het oké is om jezelf te zijn. Ik vond dit een heel krachtig, ontroerend en bijzonder verhaal met een mooie boodschap. De auteur heeft het verhaal van de heksenvervolgingen en dat van een kind met autisme heel knap met elkaar verweven. Het boek bracht beide verhalen zo naar voren dat de raakvlakken goed duidelijk werden. De personages in het boek zijn realistisch, zoals de oudere zus van Addie en het gemene klasgenootje. Mijn onderwijshart deed heel erg pijn toen ik las over haar vreselijke juf, maar zulke personen zullen er echt zijn op deze wereld. De schrijfstijl van de auteur is heel fijn. Persoonlijk had het benoemen van het autisme voor mij niet gehoeven, want zonder dat je het las, begreep je het als lezer al. Dan was het subtieler geweest door alleen over het gedrag te lezen, maar voor andere lezers zal het misschien wel nodig zijn. Ik zou dit boek zeker bespreken in de klas en opnemen in de schoolbibliotheek! Ik geef het boek vijf sterren.