Recensie De glazen kamer

Hoofdpersoon in dit boek is het Haus Landauer, een huis wat zoals Claar al schreef, echt bestaat. Tegen het einde van het boek werd ik er toch wel nieuwsgierig naar en ook naar welke Zuid-Tsjechische stad er werd bedoeld met Mesto. Na wat gegoogle vond ik uit dat het deze villa moet zijn. Het staat zelfs op de Unesco Werelderfgoedlijst! De overige hoofdpersonen: Liesel, Viktor, Hana, Katalin, Obersturmführer Stahl, Zdenka, Tomáš zijn bewoners of gebruikers van het huis en wèl fictieve personen. Zij worden met name gevolgd in relatie tot Villa Landauer. Het huis is in gebruik achtereenvolgens als prachtig modern woonhuis, Biometrisch Centrum (van de nazi’s), fysiotherapieruimte van het Kinderziekenhuis en tot slot als museum. De mannen in het verhaal zijn allemaal wat koel, rationeel en niet zo sympathiek, de vrouwen zijn hiervan het tegenovergestelde: open, uitgaand van hun gevoel en emotie, sterk en liefdevol. Het boek hield me zeker in zijn greep en leest gemakkelijk. Wel vond ik sommige gebeurtenissen en ontmoetingen érg toevallig en ongeloofwaardig maar dat was wel weer boeiend voor het verhaal, dus het is Mawer vergeven. ‘Is de Glazen Kamer een domein van geheimen? Een domein van openheid en transparantie is het zeker, een plek waar niemand leugens kan vertellen.’