Krachtig

Waar ik wat schoorvoetend begon in deze historisch, fictieve roman (er is tenslotte al zo ontzettend veel verhaalt uit WO2) zat ik al snel in het verhaal. Elle van Rijn heeft met de personage van met name Betty een prachtig, ontroerend verhaal neergezet wat mij voor altijd bij zal blijven. De angst voor verraad, transport en voor niemand veilig te zijn in een wereld die zo ver van de mijne staat maar wat toch echt te bittere realiteit was in die donkere oorlogstijd greep me naar de keel. Ik heb diepe bewondering voor al diegenen die hun leven riskeerden voor deze kinderen. Wat een moed, wat een kracht moeten al deze kinderverzorgsters gehad hebben en wat moeten ze verscheurd zijn geweest dat zij niet alle kinderen konden redden, zij moesten zelfs kiezen welk kind wel en welk kind niet gered kon worden. Onmenselijke keuzes en toch echt gebeurd. De auteur vertelt in haar nawoord dat Betty pas op hoge leeftijd begon te praten over wat zij meegemaakt had, Betty bleef zich schuldig voelen over al die jonge kinderen die zij niet heeft kunnen redden. Pas als zij op een feest iemand ontmoet die een nabestaande is van iemand die ze als kind heeft kunnen redden begint ze te beseffen dat er mede door haar joodse kinderen de holocaust overleeft hebben en kan ze daarvoor ook dankbaarheid voelen. De auteur heeft zich heel goed ingeleefd in het leven van Betty en grondig onderzoek gedaan naar historisch materiaal en dat is in alles te merken. Ik beveel dit boek van harte aan. Wat mij betreft zou dit boek op de verplichte boekenlijsten van de scholen moeten staan.