Nostalgie en het verlangen naar een lome zomer

Na eerder al Koningskind van Selma Noort gelezen te hebben, was ik benieuwd naar dit boek. En dan dus vooral ook omdat ik zelf aan een dijk heb gewoond. Niet zo idyllisch als de personen in dit boek; vlak aan het water, met de familie in vijf huisjes bij elkaar, een perenboom, kippen.., maar toch. Het spelen buiten op en aan de dijk, bij het water en vanuit het raam kijken naar schepen die voorbij voeren.. Ik was benieuwd! Het boek start meteen met een gebeurtenis die niet mals is. Joes onder puin, een vrachtwagen die half in zijn slaapkamer staat, bezorgde ouders en familie die aan komen rennen.. Zou het nog goed komen met Joes? Dat antwoord laat nog even op zich wachten. Na dit eerste heftige hoofdstuk neemt Selma je een stukje mee terug de tijd in naar de weken ervoor. Ze neemt je mee in het dagelijks leven van de familie aan de dijk, en dan vooral mee in de belevenissen van Joes en Amber. Je leert iedereen kennen tijdens een lome, warme zomer, leest en leeft mee met kleine en wat grotere avonturen die Joes en Amer beleven en hoe het leven langs zo'n dijk eruit ziet. Langzaam raakt dat eerste hoofdstuk steeds meer naar de achtergrond en ergens hoop je dat het gewoon een slechte droom is die een van de personen heeft. Het mag niet misgaan. Niet voor Joes, niet voor zijn moeder die al het nodige heeft meegemaakt.. voor niemand niet. Het moet gewoon die heerlijk lome zomer blijven. Maar het is geen slechte droom, het gat mis. Goed mis. het eerste hoofdstuk komt ver na het midden van het boek terug. Precies dan als je dus niet meer wilt dat het misgaat.. Dit verhaal nam me mee terug naar vroeger en het leven toen. Het heeft iets nostalgisch, iets liefs. Selma heeft een fijne schrijfstijl en het verhaal leest vlot. De niet al te lange hoofdstukken maken ook dat het een mooi voorleesboek is. Aanrader!