Goede boodschap

In de schaduw van de eik gaat over de televisiekok Alex Petrescu die een ruïne koopt in het land van zijn moeder, midden in de bossen. Het stuk grond wat hij heeft gekocht heeft een verhaal, en dat verhaal heeft te maken met een grote oereik die op het land staat. Alex doet zijn best om de boom en het woud te beschermen van de illegale houthakkers. Nu ben ik meestal niet van de persoonlijke recensies, want een recensie moet algemeen zijn, maar in dit geval kan ik niet anders. Het boek had een bizarre proloog, waar ik wel van kan genieten. “Ik stop mijn duim in mijn mond en zuig het ijzer uit mijn lijf.” Maar daarna snapte ik niet zoveel van wat er verder gebeurde. Zeker de eerste honderd bladzijdes was het niet mijn ding. De vele poëtische zinnen, het van de hak op de tak gaan, ik kon er niets mee. Popa nam me mee van de kerk naar de cowboybar om vervolgens naar de tabakswinkel van indianen te gaan. Van boom naar pijpen, van zwanger naar restaurant, van doodsbedreigingen naar aannemers van chefs naar regisseurs.  Ik vond het allemaal verwarrend en vergelijkbaar met een boek als Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer. Je vindt het geweldig of je kunt er niet doorheen komen. “Als ik had geweten wat mijn wachtte, had ik mezelf op nestelhoogte aan de oereik gebonden en waren de boom en ik versmolten de eeuwigheid tegemoet gegaan.” “Ik ben blij dat ik er ben, begrijp me niet verkeerd, maar ik sluit niet uit dat ik blijer zou zijn als ik hier nooit was geweest, als ik in dat geval al blij kon wezen. “ Het zijn zinnen om over na te denken. Maar ik kan er niets mee. “Het smaakte zoals gestoofde tumor moest smaken.” Dit boek is zoals zijn Instagram. Dubbel. Een foto van Popa zittend op een bankje voor een schuur en als caption staat er: Hoewel deze foto schuurt zie ik het toch wel zitten. Maar ook gaat het boek over het leven en vriendschappen. Over boswachters die worden bedreigd en in elkaar geslagen. De bomen die voor het hout gehakt worden, de oerbossen die bedreigd worden en dat we voor de toekomst van alle kinderen aan de bossen moeten denken. En dat laatste is een absolute waarheid