Zijde

'Dit is geen roman. En ook geen verhaal. Dit is een geschiedenis. Ze begint met een man die naar de andere kant van de wereld gaat, en ze eindigt met een meer dat daar maar ligt te liggen, op een winderige dag. De man heet Hervé Joncour. Hoe het meer heet is onbekend.' Deze liefdesroman, geschreven door Alessandro Baricco is uitgekomen in 1997 en is een vertaling uit het Italiaans. De vertaling kwam uit bij uitgeverij De Bezige Bij. Het is een verhaal dat aanvoelt als een sprookje, door de korte, maar boeiende zinnen blijf je geïnteresseerd. Hervé Joncour woont met zijn vrouw Hélène in Lavilledieu, een klein dorpje in Zuid-Frankrijk. Hij handelt in zijderupsen. Hij werkt voor Balbadiou, die eigenaar is van de zijdemolens in de stad. Wanneer op een dag alle rupsen sterven aan een ziekte, moet hij de rupsen gaan halen buiten Europa. Hij reist naar Japan, de andere kant van de wereld. Hij is altijd heel lang onderweg, maar doet dit toch meerdere keren, ook al weet hij dat het gevaarlijk is. Hij ontmoet er Hara Kei en een vrouw die hem heel erg bewondert. Hij praat nooit met de vrouw, maar wanneer Hervé terugkeert naar Frankrijk blijft hij steeds aan haar denken. Persoonlijk vond ik het boek heel interessant, omdat het ook iets met onze geschiedenis te maken heeft. Maar voor mij was het soms wat moeilijk te begrijpen, waardoor het op sommige momenten saai werd om te lezen. Ik heb ook nog een extra analyse moeten lezen om de essentie van het boek te snappen. Na het lezen hiervan, merk ik wel dat het een heel mooi boek en als het iets makkelijker had geweest om te begrijpen had ik het zeker heel vlot uitgelezen. Op het einde van het boek is er nog een leuke plot twist, waardoor ik helemaal geboeid was en heel snel het laatste van het boek heb gelezen. De boodschap in het boek vond ik heel pakkend. Hervé realiseert zich op het einde van het verhaal wanneer zijn vrouw dood is dat ze eigenlijk toch zijn ware liefde was en niet de Japanse vrouw die hij nauwelijks kende. Ik vind het spijtig dat hij dit pas doorheeft als zijn vrouw al dood is, terwijl ze wel haar hele leven smoorverliefd is geweest op hem en zo haar best deed om de ware te zijn voor hem. De boodschap die hierachter schuilt, is dus volgens mij dat je vaak past beseft dat je echt verliefd bent op iemand wanneer die persoon weg is. Het is een boek met niet al te veel pagina’s, waardoor het ook geschikt is voor mensen die eigenlijk niet graag lezen. Er staan ook vele prachtige prenten in het boek, die je meeslepen en begeleiden door het verhaal. Laat het boek dus zeker niet liggen om ernaar te kijken, maar vouw het ook eens open om te zien wat de binnenkant allemaal waard is.