Brievenboek over ouder worden

Campert kan ondanks zijn aangekondigde schrijfstop het toch niet laten en vraagt Kees van Kooten om samen een brievenboek te schrijven. Licht vermaak rondom zware thema's. De ongemakken van het ouder worden, de liefde, de dood, het houdt de mannen bezig. Duidelijk is het verschil in schrijfstijl: van Kooten is frivool, lichtvoetig, waar Campert steeds kortere stukjes schrijft en steeds meer moeite lijkt te krijgen met observeren. Een vriendenboek, ongein met een serieuze noot, ter ere van Campert. Met van Kooten als aangever: "Hoeveel verhalen heb jij wel niet geschreven? Het moeten er honderden zijn. Ik wil je nu wel bekennen dat jouw verhaalfiguren (...) me al die jaren zulk onovertroffen leesvoer hebben geboden (...)" (pg 52). En Campert die de voordelen van het ouder worden ziet: “Je wordt met rust gelaten, iets wat ik altijd op prijs heb gesteld en nog stel” (pg 38). Openhartig, mild, troostrijk, op deze wijze oud worden, ik hoop dat het velen is gegund.