Een kick-ass assasin, een liefdestriangel en magie

Throne of Glass volgt Celeana Sardothien. Ooit Adarlan’s beste Assasin voordat ze werd gevangen en als slaaf naar de gruwlijke mijnen van Endovier werd gestuurd. Maar een 18 jarige assasin getraind door het hoofd van het gilde, de beste assasin in het land blijkt toch te waardevol om in een mijn te verstoppen. Captain Westfall doet haar een voorstel dat ze niet kan afslaan. In ruil voor haar vrijheid moet ze de prins vertegenwoordigen in een dodelijk toernooi tegen de beste dieven, krijgers en moordenaars in het land. Of ze nou wint of verliest, ze is uit de mijn en vrij. Of ze nou wint of verliest, ze komt erachter wat haar lot is in deze wereld. Misschien verliest ze zelfs haar hart in het proces. Het boek is voornamelijk geschreven vanuit het perspectief van Celeana maar wisselt af en toe naar andere personages. Celeana is gepakt door het leger en naar Endovier gebracht waar ze al een jaar zit. Het is er kil, hard en de meeste mensen redden het er nog geen drie maanden. Zij zit er al een jaar. Het is echt een powerchick. Ik vond haar vanaf het begin al erg cool. Ik heb namelijk een hekel aan die prinsessen die zelf geen reet doen en wachten tot een man ze komt redden. Bah, ik hou van powervrouwen. Zoals Celeana Sardothien. Op het moment dat ze begint te trainen in het kasteel is ze een beetje zwak. Ze lijkt zwakker dan dat ze zich in de rest van het boek tot dan toe heeft voorgedaan. Het laat het haar menselijke kant zien, ze heeft immers een jaar niet getraind, geleefd op water en brood en heeft onder barre omstandigheden geleefd. Samen met het feit dat ze best houdt van mode, schoonheid en luxe en dat ze stiekem ook een tikkeltje ijdel is, maakt het haar allemaal vrouwelijker. Iets wat mist als je denkt aan een supersnelle, getalenteerde assasin denkt. De mannen in het boek hebben allebei zo hun charmes en minpunten. Prins Dorian is knap, grappig en charmant maar is bang voor zijn vader. Choal is stil, mysterieus en diep maar zo stijf en ingetogen dat er met moeite emotie uitkomt. Er zijn echt teveel namen in dit boek. Teveel plaatsen die je moet onthouden, namen, gebeurtenissen. Mijn hoofd zat er vol mee. Verder lijkt het een beetje op een kick-ass versie van de Selectie, met dat toernooi en Celeana die toch steeds mooie kleren aan krijgt en ten toon wordt gesteld aan publiek. Inclusief de twee kemphaantjes (Dorian en Chaol) die vechten om een mooie maagd (lekker cliché wel!). Tijdens het toernooi gebeurt er iets waar ik me wel heel erg aan irriteerde. In het kasteel wordt de ene na de andere kandidaat vermoord op afschuwelijke wijze en wat doen ze? Onderzoek. Het lijkt de Nederlandse politie wel. Hogwarts werd nog eerder geëvacueerd! Serieus als een monster allemaal mensen doodmaakt en rondloopt in het Koninklijke kasteel dan haal je toch dat hele kasteel overhoop om dat ding te vinden of je evacueert de boel? Nee in dit boek niet! Trainingen en het toernooi gaan gewoon door. Prins slaapt nog steeds alleen op zijn kamer. Echt zo’n kronkel in de verhaallijn! Verder schemeren de beginselen van magie door in het boek en wordt ik daar heel nieuwsgierig van! Ik heb wel trek in een goede fantasyserie. Ben ook echt benieuwd naar het vervolg!