Naar de bron van het schrijven

Je bent fan of je bent het niet. Maar als je - zoals ik - houdt van het werk van Herman Koch, dan wil je ook dit correspondentieboek lezen. Op die manier maak je ook kennis met Wanda Reisel, een mij verder onbekende schrijfster maar blijkbaar wel een intimus van Herman. De wederzijdse brieven zijn zowel wat betreft lengte als frequentie netjes verdeeld in dit boek. Ook de brieven van Wanda vervelen niet, maar stimuleren Herman (en vice versa) na te denken over de bron van het schrijven. Bovendien illustreert het boek de zorg waarmee schrijvers keuzes maken in hun boeken en ook schrappen, herlezen en nog maar weer een nieuwe versie schrijven. De kracht van de herinnering, het belang van de eigen beleving en de verbeeldingskracht. Het komt allemaal aan bod en is wat mij betreft een mooi tijdsdocument van twee interessante mensen. En wat Wanda Reisel betreft : mijn interesse is zeker voldoende geprikkeld om op zoek te gaan naar haar werk.