Wat een tegenvaller

Vier boeken al schreef Benedict Wells en ik las er 3 van. Daar blijft het voorlopig bij, want hoe zeer ik ook genoten heb van 'Hard land' (wat mij betreft met voorsprong zijn beste boek dat ik indertijd met 5 sterren bekroonde), zo erg is dit boek me tegengevallen. Navelstaarderij, verder komt de schrijver niet. De hoofdpersoon, Jesper Lier, bakt er niets van in zijn leven, loopt maar wat te niksen. Het herinnerde mij soms aan een periode in mijn eigen leven, toen ik ook in de universiteitsstad was blijven hangen na mijn studies, en mijn dagen vulde met leegte, heimwee, een onbereikbare liefde en heel veel bier. Zeer herkenbaar, dus, maar niets om fier op te zijn. Jesper Lier schreef ondertussen een klepper van 1280 bladzijden (of daaromtrent), maar raakt het aan de straatstenen niet kwijt. Nergens had ik de aanvechting om dat boek in het boek (De Lotgenoten) te lezen. Dit zou het meest autobiografische boek van Wells zijn. Bovendien gaat het over een eerder werk, dat pas vertaald werd na het succes van 'Het einde van de eenzaamheid'. En daar heb ik me dus aan laten vangen, want deze jeremiade blijft maar duren, tot hij eindelijk op de trein naar München zit. Oef! Blij dat het boek uit is. Hooguit 2 kleine sterretjes.