Mislukt pleidooi

Eerder las ik de autobiografische roman van Ozkan Akyor, voor het gemak Eus genoemd, die hij dan ook - voor hetzelfde gemak - Eus noemde. Dat was geen succes. Ik stoorde me aan de avontuurlijke beschrijving van misdaad, het vergoelijkende effect van leven als een allochtoon in het tolerante Nederland. Inmiddels gooide Eus het Turkse juk van zich af en werd een bekende Nederlander, die te pas en te onpas op de nationale zender te zien is. Zelf vind ik zijn aanpak in Eus' boekenclub wel interessant, al is het maar om er interessante nieuwe leestips op te doen. In deze Afslag 23 legt Eus (weer hij en weer in een criminele rol) een verklaring af aan de wouten. Ook hier vind ik dat hij te veel zoekt naar vergoelijking. Je zal maar Turk zijn in Nederland, terwijl je dat persé niet wil zijn. Ook is hij slachtoffer van goedgelovigheid en is hij eerder toevallig in aanraking gekomen met slechte vrienden... Jaja, het zal wel zijn. Ik vind dat het verhaal ook te weinig om het lijf heeft om over een goed boek te kunnen spreken. Ik zou nog één boek moeten lezen om het volledige oeuvre van Eus gelezen te hebben, maar ik denk dat ik dat voorlopig maar zo laat. Als je toch een goed boek wil lezen van een schrijver met een allochtone achtergond, dan raad ik je het boek van Mohamed Ouaamari aan, een jong Vlaams-Marokkaans talent : gesloten wegens omstandigheden. Toppertje (en zo eindig ik toch weer met een positieve noot en kan ik stilletjesaan van mijn imago als oude graftak af geraken).