Het Normalisatiebureau

Het Normalisatiebureau In de verhalenbundel 'Als dit zo doorgaat' richt Auke Hulst zich op de toekomst, en dan meer specifiek op wat er mis kan lopen in onze samenleving. In het kortverhaal 'Het Normalisatiebureau' ziet de lezer een wereld waarin iedereen zich verplicht normaal moet gedragen en waar afwijkingen niet getolereerd worden. Mensen die te veel afwijken worden bijgestuurd. Het verhaal volgt een naamloos personage die onder druk komt te staan om zich aan te passen om erbij te mogen horen. Het toont hoe benauwend dat is en wat dat doet met iemands identiteit. De bundel laat zien dat literatuur kan helpen om kritisch na te denken over de samenleving van vandaag door een toekomstbeeld te schetsen. 'Het Normalisatiebureau' is meer dan alleen een verzonnen dystopie. Hulst gebruikt het toekomstbeeld als waarschuwing voor wat er mis kan gaan wanneer een samenleving te veel belang hecht aan conformiteit. De voortdurende druk om “normaal” te zijn voelt herkenbaar, waardoor deze fictie dichter bij onze realiteit staat dan op eerste gezicht lijkt. Daarnaast is het Normalisatiebureau zelf een sterke metafoor. Het doet denken aan hoe de overheid en sociale media vandaag de dag vormt wat aanvaardbaar gedrag is. De obsessie met controle, datagegevens, en bijsturing weerspiegelt hedendaagse discussies rond privacy en vrijheid. Hierdoor krijgt het verhaal een extra laag wat het net zo relevant en interessant maakt voor jonge lezers. Ook op stilistisch vlak bewijst Hulst zich. Zijn taalgebruik leest vlot en is beeldrijk. Dankzij zijn schrijfstijl blijft de spanning aanwezig en wordt de beklemmende sfeer duidelijk voelbaar. Opvallend is dat er weinig dialoog voorkomt. Hulst beschrijft veel, in plaats van het via dialoog te laten uitspreken. Dat versterkt enerzijds de gecontroleerde wereld dat Hulst wil schetsen, maar het kan anderzijds voor sommige lezers minder meeslepend zijn. Toch zorgt de combinatie van uitgewerkte beschrijvingen en directe vertelstijl ervoor dat het verhaal toegankelijk blijft. Hulst werkt de thema’s in het verhaal goed uit. Thema’s zoals macht, controle, identiteit en vrijheid zijn goed uitgewerkt en duidelijk aanwezig. Ze sluiten aan bij vragen die in het echte leven ook spelen, zoals: waar ligt de grens tussen collectief belang en individualisme? Is ‘normaal zijn’ iets wat we zelf bepalen of wordt het door de omgeving ons opgelegd? Toch zijn er ook zwakkere punten. Zo blijft het verhaal vrij abstract. De lezer krijgt weinig details over het hoofdpersonage waardoor het soms moeilijk is om emotioneel mee te leven. Een wat meer concrete en gedetailleerde achtergrond van het hoofdpersonage had het verhaal nog meer diepgang kunnen bieden. Bovendien eindigt het verhaal redelijk open. Sommige lezers vinden dat net stimulerend maar voor anderen kan het aanvoelen alsof iets ontbrak. Een duidelijker afgerond einde had het verhaal misschien wat meer tevredengesteld. Een open einde laat wel ruimte voor interpretatie, maar maakt de afsluiting minder krachtig. Ten slotte kan de futuristische kijk op het verhaal voor sommige lezers wat overweldigend zijn. Hulst schakelt snel en geeft weinig toelichting bij de wereld waardoor de lezer soms zelf veel moet invullen. Voor wie minder vertrouwd is met speculatieve fictie kan dat een drempel vormen. Kortom, 'Het Normalisatiebureau' bewijst waarom toekomstverhalen zo’n krachtige spiegel kunnen zijn voor onze eigen samenleving. Ondanks enkele minpunten, zoals het abstracte hoofdpersonage en het open einde, slaagt Hulst erin om een toekomstbeeld te schetsen dat de lezer kritisch laat nadenken. Het verhaal toont hoe kwetsbaar individualiteit kan worden als de samenleving zich te sterk inzet op conformiteit. Dankzij de combinatie van actualiteit en literaire kwaliteit is 'Het Normalisatiebureau' een verhaal dat je doet stilstaan bij wat normaal zijn betekent en voor wie de macht heeft om dat woord te definiëren. Hulst, A. (2017). Het Normalisatiebureau. Ambo Anthos.