Wie zoekt zal vinden!

Met zelf twee jonge kinderen was ik zo benieuwd naar dit boek. Je kinderen verliezen is de nachtmerrie van elke ouder en ik was dan ook ontzettend benieuwd naar het hoe en waarom. Het boek las lekker weg maar ik vond de namen niet voor de hand liggend en de reden van ontvoering ver gezocht. Het thema wat duidelijk in dit boek terugkomt is het thema postnatale depressie. De drie maanden oude zoon van Sarah en Jake wordt in een kort moment van onoplettendheid ontvoerd. Max heeft neonatale diabetes en huilt veel. Iets waar Sarah helemaal niet tegen kan dus er wordt al snel gedacht dat Sarah de kleine Max iets heeft aangedaan. Ook het nieuwe gezin valt het vele huilen op en het duurt dan ook niet lang voordat er berichten in de media komen over het feit dat Max gevonden moet worden en hulp nodig heeft omdat zijn gezondheid er anders onder te lijden heeft. Max wordt liefdevol verzorgd door Willow (de oudste dochter van Gaz en Jenna) maar ook zij komt op een gegeven moment voor een dilemma te staan als ze haar "ouders" doorziet want is Max wel een zoon van Gaz en Jenna en hoe zit het met de andere drie kinderen in het gezin? Zijn Gaz en Jenna wel haar echte ouders? Ze leven als hippies, eten onbewerkt eten, zijn erg op zichzelf en hebben geen communicatiemiddelen zoals een telefoon. Van dokters hoeven ze niets te weten. Ik vond het boek goed uitgewerkt maar had moeite met de namen en de alternatieve leefwijze van Gaz, Jenna en de kinderen. De wereld van de hippies versus de wereld van "De Normalen" vond ik niet zo. Ook vond ik het boek op sommige punten wat grof/gevoelloos (bij het neerschieten van Gaz en de wijze waarop Jenna met seks omgaat) en fabelachtig (Jenna die werd omschreven als een heks en zich ook zo voortbewoog aan het einde van het boek). Daardoor deed het boek mij minder dan ik had gehoopt.