Een bijzonder boek dat je raakt

Een mooi verhaal over liefde, rouw en ontrouw op een bijzondere manier verteld. De personages zijn menselijk, de schrijfstijl is poëtisch (in opmaak, niet in woordkeuze) en de emoties zijn herkenbaar: wie is er niet verliefd geweest, heeft iemand verloren of heeft een relatie kapot zien gaan? Hoewel ik het met plezier heb uitgelezen, is het niet een boek wat ik zelf zou hebben uitgezocht. De flaptekst sprak me enorm aan maar mijn interesse vervloog toen ik tijdens het bladeren ontdekte dat het hele boek de opmaak van een gedicht heeft: korte zinnen, witruimtes tussen woorden en alinea's van enkele regels lang. Normaal lees ik een heel ander soort boeken, waardoor dit als een verrassing kwam. Zoals gezegd genoot ik er wel van, het verhaal raakte me en ik kon niet stoppen met lezen. Ik denk dat ook juist die bijzondere schrijfstijl daar een bijdrage aan heeft geleverd: door de korte zinnen lees je automatisch sneller door. De fragmenten voelen als gedachten, het lijken flarden van herinneringen van Ana zoals die tijdens een gesprek in je opkomen. Sprongen tussen heden en verleden, tussen rouw en liefde, tussen huwelijk en ontrouw maken er een dynamisch geheel van waarbij op het einde alles bij elkaar komt en afgerond voelt. Een verrassend boek dus, dat me zeker bij zal blijven!