Was dit fictie, dan was het al een horror story

Was dit fictie, dan was het al een horror story. Helaas (vanwege het vele beschreven geweld) is dit boek autobiografisch. Ik heb het met gemengde gevoelens gelezen. Ik leefde mee met de hoofdpersoon en al zijn naasten. Ik bewonderde zijn moreel kompas, zijn niet aflatende scherpe geest. Op het laatst, eenmaal in België, werd hij totaal murw gemaakt door de autoriteiten die geen compassie, maar slechts cynisch wantrouwen kenden. En daarmee was ik ontzet over de houding van de poortwachter, die geacht wordt echt van fake te kunnen onderscheiden. Voor Qadir en zijn gezin waren de menslievendheid en solidariteit van dorpsgenoten daarbij hartverwarmend. De beide auteurs gaven recent in de plaatselijke boekhandel een ingetogen en tegelijk boeiende lezing. Een van de knikkers en beide kinderjurkjes waren ter plekke concrete metaforen. Leo introduceerde, en Qadir sprak vervolgens, en deed dat op taalvaardige wijze. Hij kreeg van Leo Bormans het 10000e (gebonden) exemplaar uitgereikt. Leo memoreerde hoe oprecht en leergierig zijn dorpsgenoot/vriend kon zijn, op weg naar de lezing in Nederland nog. Ik merkte tijdens het vragenkwartiertje op, hoe goed het zou zijn in de huidige tijd ( met asielcrisis in hoofdletters op de politieke agenda ) om onze minister-president kennis te laten nemen van dit boek. Bormans en Nadery geven lezingen (juist ook op scholen). Dit boek lijkt niet bestemd voor degenen die toch al hun oordeel geveld hebben, maar voor hen die nog zweven in hun opinie, en tegelijk geïnteresseerd zijn in de medemens, die op de vlucht blijkt te zijn voor bedreiging en vervolging. Voor de goede verstaander: dit boek is meer dan een aanrader!