Het Zwarte Gat blijft maar vullen

Het is vrijdag avond en Layton Burns uit Red Wing ziet het wel zitten, zijn eerste keer met Ginger Childs. Layton neemt haar mee op een mooie zomeravond naar een plek waar ooit een boerderij heeft gestaan. Daar plaatste hij zijn caravan en gingen ze samen de avond in. Alles liep perfect maar er was één vervelend iets, de stank was er niet uit te staan. De volgende ochtend keert Layton terug met een hulpsheriff van de sheriffdienst van Goodhue County. Nu kunnen ze tenminste wel fatsoenlijk onderzoek doen rond het erf. Ze zoeken een beetje rond en vinden een verborgen reservoir, doen het open en kunnen hun maaginhoud niet binnenhouden. De ontdekking die ze daar deden was afschuwelijk. Het enige wat ze konden doen was de politie bellen want ze hadden zo net het Zwarte Gat van Red Wing gevonden. Het verhaal zelf was op zich wel spannend, met passages waar je op het tipje van je stoel gaat zitten. Dat komt omdat er bijzonder veel moorden in het verhaal aan bod komen. Het is duidelijk de bedoeling geweest de lezer niet te vervelen tijdens het lezen van dit verhaal. Mocht het verhaal zonder al die moorden zijn, dan zou het ten eerste compleet anders zijn en ten tweede, wel redelijk langdradig zijn. De moorden zijn eraan toegevoegd om een beetje pit in het verhaal te brengen. Ik zelf ben redelijk neutraal over deze strategie maar ik weet dat veel mensen hier absoluut niet van houden, en ik snap dat enerzijds wel. Soms is het boek redelijk onlogisch. Zo laat Lucas regelmatig zijn dochter, die rond de achttien jaar is, meelezen in de moordboeken die gemaakt zijn tijdens het onderzoek. Ik weet zelf niet hoe het in het echte leven er aan toe gaat bij detectives, maar ik denk niet dat ze hun familie, en zeker niet hun kinderen, zo nauw bij het onderzoek betrekken. Het andere onlogische aan het verhaal is dat hij een belangrijk stuk bewijsmateriaal over het hoofd ziet. Hij schrijft op een gegeven moment drie namen op in zijn notitieboekje. Hij bezoekt enkel de eerste twee personen die hij heeft opgeschreven. Over het feit dat hij de derde naam heeft overgeslagen wordt niets gezegd in het boek. Dit is een teken van een zekere slordigheid die anders nergens in het verhaal aanwezig is. Dit toont ook echter aan dat niet iedereen perfect is, zelfs niet een fictieve detective. De detectives van BM onderzoeken zelfs andere strategieën, eigenlijk allemaal omdat Lucas dit feit over het hoofd heeft gezien. Dit maakte het enerzijds spannend, maar anderzijds was het als lezer heel vervelend dat hij dit deed. Het was enerzijds ook een soort van opvulling van het verhaal. Wat iets minder vervelend was, was dat de moordenaar in het begin al bekend was voor de lezer, maar nog niet voor Lucas. Dit zorgde voor een speciale dynamiek tussen de lezer en Lucas zelf. Kan het verhaal zelf nog bestaan zonder de kennis van de lezer? Dat denk ik niet. Voor sommigen is dit echter een afknapper maar voor mij maakte dit feit het ook enerzijds wel spannend. Het verhaal werd ook weer een beetje voller gemaakt door twee/drie andere verhalen die aan de gang zijn. In het begin bij de bekendmaking van het Zwarte Gat zelf is Lucas nog bezig met zaak Bryan, een oplichter die voortvluchtig is. Zijn sidekick Virgil Flowers is ook afwezig, hij is op reis in New Mexico. Later komt Virgil pas terug om dan bezig te zijn met een compleet andere zaak die totaal niet prioritair is en waarvan we geen één detail kennen. Dan hebben we nog Del Capslock, Lucas zijn andere vriend. Del wordt halverwege het onderzoek overgeplaatst naar een zaak met de ATF waar ze illegale wapenhandelaars op het spoor zijn. Dit zorgde dan weer voor een spannende wending aan het einde toe maar had dan toch niet echt een meerwaarde aan het hoofdverhaal zelf, zoals de andere twee verhaaltjes. Dit alles was echter wel het enige negatieve wat ik over het verhaal kan vertellen. De rest is heel goed uitgewerkt met uitbundige en unieke personages. Iedereen heeft zowel zijn eigen rol in het verhaal. Het maakt het verhaal zelf aangenaam en compleet. Er was ook een toffe dynamiek tussen Lucas en de moordenaar. Wie is er wie te slim af. Dit zorgde voor redelijk wat spanning. Al bij al viel het complete verhaal nog wel mee. Het had vele spannende wendingen, creatief geschreven stukken en een goede basis. Het enige spijtige is, is dat het veel meer had kunnen zijn. De schrijver, John Sandford, heeft zijn best gedaan om er het beste ervan te maken. Hij is er niet voor de volle honderd procent in geslaagd. Het boek is zeker het lezen waard, mocht je een spannende, niet al te ingewikkelde detective boek willen lezen.