Geen vijf maar tien sterren

Ik heb <STRONG>Tango mortale</STRONG> gekocht op de Noche de la Pasion, het grote tangofeest van Gent en daar door de auteur laten ondertekenen die de volgende avondzowaar op het tv. Thuis gekomen in de vroege ochtend ben ik beginnen lezen en heb niet meer kunnen stoppen. Een vreemde ervaring was dat: in feite heel moe maar toch ook weer niet door die prachtige muziek. Het lezen was een bijna kosmische ervaring, ook al omdat het boek op mij zo levensecht overkomt. Ik heb in één trok doorgelezen tot 's avonds tot het uit was, en zag toen ik even naar het journaal op VTM keek het boek zowaar in het nieuws! Het feit dat Pol Van Assche, in werkelijkheid dé tangoman van het land, er als een personage in voorkomt maakt het allemaal nog échter. En George Bracke, wat een romanfiguur, om van zijn vrouw Annemie (een gepassioneerde danseres) nog maar te zwijgen! Het idee om bij het boek een graits tnago-cd te steken met als klap op de vuurpijl het lied dat in de plot een cruciale rol speelt vind ik subliem. <br /><br />Al luisterend kwam ik bij het intrigerende, mystieke beginlied helemaal in vervoering. Ook de voetnoten (met onder meer zelfs recepten!) zijn nooit eerder gezien. Ook beschrijft de auteur op schitterende wijze bepaalde maltwhiskies. Ik drink zelf geen whisky, maar overweeg nu toch ernstig eens te proberen. Kortom, een gewéldig boek dat iedereen moet lezen. Het schijnt dat de volgende van <EM>Aspe</EM> gewoon <STRONG>Tango</STRONG> heet, maar dan is <STRONG>Tango mortale</STRONG> toch veel rijker. en ik denk dat <EM>Van Laere</EM> toch veel meer van tango afweet. Kijk bijvoorbeeld op zijn site (www.stefaanvanlaere.be) ook eens naar zijn tangogedichten. Kortom, dit boek is geen vijf maar tien sterren waard!