Umbrador, een magisch avontuur vol geheimen

Wellicht zijn alle draken in ons leven uiteindelijk prinsessen die er in angst en beven slechts naar haken ons eenmaal dapper te zien ontwaken. Wellicht is alles wat er aan verschrikking leeft in diepste wezen wel niets anders dan iets dat onze liefde nodig heeft. (Rainer Maria Rilke) Er zijn van die dingen die je niet te vaak moet doen in je leven. Een daarvan is verhuizen. Als jong meisje kwam ik van de ene op de andere dag in een grote stad wonen. En die nieuwe school, dat was niet fijn. Ondanks dat we dezelfde taal spraken was er een wereld van verschil. Net als Jinna had ik geen ouders om me heen om me te beschermen. Natuurlijk, een deel van mij wilde er dolgraag bij horen en ondanks ik veel vriendinnen kreeg, was ik toch altijd een soort van buitenstaander. Gelukkig was er een bibliotheek in de buurt, waar ik troost vond in boeken. Ze lagen in mijn kamer in een magische boog om me heen gestapeld. En veel inkt doet vloeien. De woorden - over de pagina - gaven me net genoeg om het hoofd te kunnen bieden aan al die nieuwigheid. Het boek… In Umbrador van Marieke Smithuis houdt ook een donkere grondtoon de regels in zijn greep. Jinna is namelijk niet zoals de anderen. Ze is als baby achtergelaten op de stoep van een kindertehuis en ze komt er al snel achter dat ze geen schaduw heeft. Geen lijntje, vlek of stip. Helemaal niets. Je ziet gelijk aan de dreigende cover dat dit geen gewoon, liefdevol sprookje gaat zijn. Nee, Umbrador is een bijzonder fantasieverhaal over goed en kwaad. ‘’Het rare was dat het nooit iemand opviel dat ik geen schaduw had. Misschien had tante gelijk, en zijn de meeste mensen alleen met zichzelf bezig. ‘’ Op haar elfde duikt tante Agaath op uit het niets en ze wil haar, Jinna, na al die jaren adopteren. Iedereen is onder de indruk van haar, maar misschien is bang het betere woord, want tante Agaath is groot en sterk en ze heeft ogen die zwart lijken. Blijkbaar heeft ze aan Jinna niet genoeg, want tante koopt ook gelijk een hond. Jinna, is dolblij, maar Scharrie (zoals de hond heet) is net als Jinna, verweesd. Maar waar Jinna moedig is, is hij bang. Hij ruikt dan naar stinksokken en bouillon. Tante krijgt meteen een hekel aan hem, want volgens haar is angst een beschamende eigenschap. Ik ga niet te veel vertellen, want dit verhaal moet je echt zelf lezen! Maar wanneer tante Agaath dreigt Scharrie weg te doen, vlucht Jinna samen met hem weg. Ze komen in het magische land Umbrador terecht, waar de gemene koning, Fulgis, de dienst uitmaakt. Eenmaal daar aangekomen, neemt het avontuur een vlucht. In deze wereld wonen schaduwwezens. Hun schaduw verraadt iets over hun magische kant. Jinna, die nog niet zo lang deel uitmaakt van de 'gewone wereld' buiten het tehuis, moet nog een hoop leren. Gelukkig wordt ze opgevangen door Doortje. Doortje met de glinsterende schaduw. Maar een donkere wolk komt nooit alleen. Samen met Scharrie en kat Filou gaat ze opnieuw op reis in de hoop de wrede Schaduwvorst Fulgis te kunnen stoppen. Met uiteraard een spannende climax in het vooruitzicht. Marieke Smithuis maakt geen haast met het onthullen van Jinna’s bijzondere krachten. Ze speelt met het donker en licht. In de schaduw weet je immers nooit of personages te vertrouwen en wie zichzelf zoekt, 'moet' bereid zijn om het donker toe te laten. Stukje bij beetje wordt de lezer ingelijfd. Er zijn wendingen genoeg in het verhaal om het spannend te houden en de grimmige illustraties van Jeska Verstegen vormen een absolute meerwaarde. Metaforisch is de schaduwkant van ons mens-zijn het deel dat bij onze ware aard hoort. Een kant die vaak gepaard met emoties en grote kracht. Zoals in het voorstukje, maken volzinnen het verhaal nog mooier, bijvoorbeeld over verdriet waar je niks mee kan en dat als een ‘donkere, zware deken om je heen hangt.’ Alles in het boek wordt mooi uitgewerkt. Van de verschillende personages tot het plot. Ik hou ook van de tedere momenten met hond Scharrie en de humor tussen het donker. De heerlijke, eigenwijze kat Filou die zich helemaal niets laat vertellen. Het zou mijn siamees kunnen zijn. Ik vond het moeilijk om afscheid te moeten nemen en zou dolgraag terugkeren naar Umbrador. Hou jij ook zo van fantasie, met een donker randje? (Ver)dwaal dan zeker in dit spannende verhaal.