Jij bent alle liefde, filosofisch avontuur

Hoog boven in een wolkenkrabber, luistert een meisje naar de stilte en kijkt ze naar het wit van haar papier. Ze schrijft brieven aan wie ze lezen wil. Ze vouwt ze tot vogels van papier en gooit ze tussen de tralies van haar raam door naar beneden. Tot er eentje wegvliegt. De flaptekst spreekt al tot de verbeelding. Wie dit boek openslaat zal zich verwonderen over de donkere distopische illustraties op de bladzijden en snel omslaan om te zien waarom. Om daarna waarschijnlijk, net als ik, weer langzaam terug te bladeren om de illustraties beter te bekijken. De illustraties zijn prachtig, maar waar is het licht? Je wordt de eerste pagina’s van het boek namelijk ondergedompeld in een troosteloze wereld zonder woorden. Na een aantal bladzijdes begint het verhaal. ‘’Ooit was er een tijd waarin al het eten van de wereld aan één kant lag, zodat de wereld helemaal scheef draaide. Iedereen had honger. Ook daar waar al het eten lag. Maar dat was een ander soort honger. ‘’ Misschien komt het door de tijd waar we in leven, maar het is niet moeilijk voor te stellen, wat voor soort honger dat moet zijn, want in dit verhaal zitten de mensen binnen. In hun binnenste binnen. Ramen en deuren dicht. In blokken, op elkaar gestapeld. Ze doen niets dan werken, eten en slapen. Buiten is het wit. Maar buiten blijft buiten ... Tot een meisje, hoog in een appartementsblok daar verandering in aanbrengt. Ze is het naar buiten staren zat en geeft haar verbeelding vorm. Ze vouwt dag na dag vogeltjes in de hoop dat er een ooit weg zal vliegen. Haar naam is Hoop. Hoop volgt de vliegende vogel en komt Wil tegen. Twee huppelende hoopjes tijd. Met de kinderen komt er steeds iets meer kleur in het verhaal. Zo ontmoeten ze een volwassene (Ward) die zegt: "Als je ergens wilt komen, moet je recht voor uit." Toen iemand me op Instagram vroeg, of het een soort De jongen, de mol, de vos en het paard verhaal was, bedacht ik me ineens waar het verhaal me aan deed denken. Ineens dacht ik terug aan een ander kunstig beeldverhaal: aan Witje van Paul Moor en Kaatje Vermeire. Ondanks dat daar juist alles wit is in plaats van donker. In tegenstelling tot Witje komt er hier niet echt een antwoord op je vragen. Het is een verhaal vol spanning en laagjes, waarin de illustrator met zorgvuldig gekozen voorwerpen, figuren en materialen, betekenis geeft aan het verhaal. De liefde hangt aan het eind nog in de lucht, maar wat gaan we daar mee doen in dit verhaal? De illustraties, maar ook de zorgvuldige soms dansende zinnen nodigen uit om goed te kijken. Een aantal illustraties zijn twee pagina’s groot en lopen in elkaar over. Het is een spel van lijnen en kleuren. Er valt zoveel te zien en voelen tussen de regels door. Als je loslaat aan vaste materie, ontdek je steeds weer nieuwe details. Misschien is dat ook wel de essentie van dit prachtig beeldverhaal voor jong en oud. Over niet naar buiten kunnen, over doorzettingsvermogen en over sterrendromen hebben en wat daar mee te doen. Jij bent alle liefde | Meneer Zee & Gitte Vancoillie | Uitgever Horizon (vanaf tien jaar)