De Grompus, een verrukkelijk chagrijnige mopperkont.

Toen ik De Grompus voor de eerste keer zag, deed hij me vooral aan een kruising denken tussen de Gruffalo en de Grinch. Ik maakte mijn bureau schokproef en liet voldoende ruimte om het heerschap zijn gluiperige, gruwelijke kerstplan uit te laten voeren. Maar waar De Grufalo een grote, doch vriendelijke reus is, is De Grompus een grote grompot. Zodra hij aankwam, maakte hij grootste indruk. ‘’Het begon uiteraard met gekrak en gekraak en gesplinter, en veel gewiebel en gewobbel …. ‘’ Het echte verhaal begint op een winterochtend, waar De Grompus in de deuropening van zijn huis onder zijn oksel staat te krabben, met een niet nader te noemen voorwerp. Maar wacht, laat ik je eerst even voorstellen aan het vreemde wezen, want heb je wel eens gehoord van De Grompus? Hij heet eigenlijk Derek Grompus. Het is een groot, uit de kluiten gewassen monster met duivelse hoorntjes, een hoop scheve tanden, lange armen en grote voeten waar hij tot zijn ergernis vaak over struikelt. Hij woont in een klein, schots en scheef stadje, in een klein, schots en scheef huis. Er zijn maar weinig dingen waar hij enthousiast van wordt. Behalve van zijn spruitjestrui, die hij inmiddels al zo vaak heeft gedragen dat de stof rond de ellebogen weggesleten is. Maar nu is hij chagrijnig, bloedchagrijnig, EN DAARMEE UIT! Als er één ding is wat De Grompus nog verschrikkelijker vindt dan wat dan ook is het KERSTMIS. En daar gaat dit verhaal over. Nu 'je weet wel' bijna is aangebroken heeft hij al helemáál een humeur om op te schieten! Hij is helemaal klaar met het feest waarvoor alle betovering uit de kasten worden getrokken en mensen opeens extra aardig tegen elkaar gaan doen. GROM, dat stomme, schitterende, twinkelend, rinkelend-kerstfeest-met-een-grote-glanzende-strik-erom! (AAAAAAARGGGGGHHHH, BAH) Het is tijd om het feest der feesten te dwarsbomen. Hoogste tijd om zelf naar de Noordpool te gaan om de kerstman tegen te houden. Natuurlijk loopt zijn reis niet helemaal volgens plan. (Oh, o! daar gaan we …) Hij komt op zijn pad van alles tegen waaronder het glanzende, blauwgroene noorderlicht, een schattig konijn (een haarbal met een veel te grote bril, om in zijn taal te blijven,) oma beer (twee dingen die-hij-absoluut-niet-leuk-vindt, oma’s en beren) en mensen en vogels die onafgebroken tegen hem babbelen. Plotseling ontstaat er een raar gevoel onder zijn trui, is het kriebelen? Hij probeert stiekem weg te glippen. Hij schudt hard zijn hoofd, hij moet weg, want er zijn belangrijke zaken te doen. Maar langzaamaan merkt hij dat er iets binnen hem begint te gloeien. Hij kan het gevoel niet plaatsen. Waar leidt dat heen? De Grompus en zijn gluiperige, gruwelijke kerstplan is een onvervalst kerstverhaal. Het laat zien dat er behalve liefhebbers ook mensen zijn, die niet zo dol op het feest zijn. Sterker misschien huist er wel in ieder mens, of oké, in een boel mensen een grote Grompus. Buiten de kerstgedachte en magische sfeer, zit er een hoop heerlijkheid in het springerige verhaal. De illustraties zijn geweldig en nodigen uit om meer kerstverhalen te verzinnen. Alle emoties komen voorbij van pure razernij, tot warm, soezerig en mierzoet, maar de humor heeft de boventoon. Persoonlijk snap ik mijn… uh grote vriend wel. Ik hoop nog veel meer van hem te horen. Dankzij De Grompus kan ik het allemaal weer een beetje aan, want oh, als kerstkind heb ik toch een hoop te verduren, ARGGGHHH. Misschien is het hier ook tijd voor Project sneeuwbol EN DAARMEE UIT!