Brandsmoor , een fris verhaal met een bittertje

Toen ik de titel las, moest ik even nadenken. Brandsmoor? Wat betekent dat ook alweer? De omslag, met daarop een bloesembloempje geeft al iets prijs, maar de eerste bladzijde zegt alles. Het is droge, als rook neerhangende nevel in de voorzomer, waardoor de bloesem van vruchtbomen bedorven wordt. De groep arbeiders (van Moldavische afkomst) die op een mooie voorjaarsochtend het erf op rijdt, komt ook als grijze nevel het verhaal binnendrijven. In de Limburgse heuvels, op de hoeve van Tristan en zijn vader staat de boomgaard in bloei. De aangekomen gasten zullen zich voorlopig op het erf vestigen en aan het werk gaan in de boomgaard. Dit overigens tegen de zin van de dorpelingen van het aangrenzende kerkdorpje Hucht. Die de 'böetelanders' liever zien gaan dan komen. Speels detail in deze kleine novelle is dat de hoofdstukken niet aangegeven worden met namen of cijfers, maar met een enkele lijn die oploopt naar het eind van het verhaal. Het wantrouwen zit zo diep in het geheugen verankerd van de dorpelingen, dat het net als de lijnen in het boek meereist tijdens het schrijven. De spanningen lopen als snel op, als ze zich komen beklagen bij Tristan en zijn vader. De dorpelingen laveren tussen wantrouwen en nooit ingeloste verwachtingen. Het weerhoudt de puberale Tristan er niet van, om verliefd te worden op Sofia, het enige meisje in het gezelschap, of de liefde wederzijds is, dat is de grote vraag, maar misschien is de mooiste liefde wel de onvervulde liefde. Het maakt de situatie er niet makkelijker op, want onderhuids speelt er meer mee. Roman Helinski tikt, net als in zijn vorige boeken, maatschappelijke verwachtingen en ethische kwesties aan en verstopt ze tussen prachtig, zonovergoten Limburgse heuvellandschap. Het is een fris en zinnig verhaal geworden, met een bittertje op het eind. Brandsmoor | Roman Helinski | Hollands Diep