Hu! Wat een gruwelijk boek!

Maar leve Joke van Leeuwen, die ze schrijft en gepubliceerd krijgt! Dit boek is de belichaming van narcisme, botheid, trauma en van het patriarchaat dat bestaat bij de gratie van de minachting voor kwetsbaarheid, de overheersing over het zachte en de onderworpenheid van de angst. Het is geloof ik het enige boek waarvan ik onmiddellijk spijt van kreeg het gelezen te hebben. Ik ben er akelig van. Maar lees het vooral zelf! Het krijgt toch twee sterren van me omdat het steengoed geschreven is en Joke er niks aan kan doen dat ik miserabel word van wat zij loepzuiver vastlegt. Maar lees het boek niet op zó'n toch al moedeloze, diep donkere winteravond, want dan zou het je .de laatste zet kunnen geven om in de gracht te springen, met een stoeptegel om je nek..