recensie Het Bourne bedrog

“Wat de vissers niet wisten was dat er heel wat meer was binnengedrongen in het lichaam van de man dan kogels.” Deze zin is de eerste duidelijke verwijzing naar wie een tot nu toe nog onbekend personage is en wat er met hem gebeurd is, maar al wel duidelijk is dat deze een belangrijke rol speelt in het verhaal. Deze zin is mysterieus en grotendeels onverstaanbaar op dit punt en pas duidelijk wordt later in het verhaal. Op deze manier is het hele boek opgebouwd, met mysterieuze uitspraken en gebeurtenissen die vaak pas in het laatste deel duidelijk worden na soms iets te langdradige hoofdstukken vol mysterie. Het Bourne bedrog van Robert Ludlum werd hard aangeraden door een fan van het boek, waar ook meteen bevestiging over kwam van anderen. Het Bourne bedrog kwam niet volledig tegenmoet aan de verwachtingen. De mysterie en onverwachte wendingen in het boek zijn leuke elementen, het spijtige is dat deze elementen te vaak terugkomen zonder dat er veel duidelijkheid komt, wat maakte dat het af en toe wat langdradig is en de verhaallijn niet meer duidelijk zichtbaar is. Ondanks de chaos in de verhaallijn worden de hoofdpersonages Jason Bourne en Marie St. Jacques duidelijk uitgebeeld. Ze worden beide goed uitgeschreven op persoonlijk vlak waardoor er een goed en sterk beeld ontstaat van de belangrijkste personages. Marie is een geliefde vrouw in haar omgeving, ze wordt neergezet als een aardige medelevende vrouw. Jason wekt vanaf moment één een zekere sympathie op bij de lezer, ook al wekken zijn acties tegenstrijdige gevoelens op. Bourne blijkt van in het begin al meerdere vijanden te hebben zonder te weten wie ze zijn of waarom. Deze nieuwe personages blijken echter verder maar een kleine rol te spelen, ook al worden ze bij de start groots afgebeeld. Jason en Marie bouwen in een korte tijd opeens een romantische relatie op en vertrekken van Zürich naar Parijs samen terwijl Marie hem eigenlijk amper kent. Daar komt hij te weten dat Carlos, een huurmoordenaar een grote rol speelde in zijn leven voor hij leed aan zijn amnesie. Vanaf dit punt wordt het verhaal complex. Er wordt regelmatig midden in een hoofdstuk van perspectief en ruimte gewisseld zonder enige vorm van waarschuwing of duidelijkheid, wat het vaak even verwarrend maakt. De hoofdstukken mochten iets minder lang zijn, op die manier zou het vlotter lezen. De ontknoping wordt lang uitgesteld, misschien iets te lang. De ruimte waar het verhaal zich afspeelt wordt altijd duidelijk en gedetailleerd beschreven wat voor een mooi beeld zorgt en dit de spanning mooi versterkt. Ook de gevoelens van pijn en wanhoop worden gedetailleerd en uitvoerig beschreven, wat maakt dat het niet veel moeite kost om te begrijpen wat de personages doormaken en wat hun drijft in hun acties. Op het einde wordt er veel duidelijk, maar niet alles. Dat maakt dat het duidelijk is dat er nog veel staat te gebeuren in de volgende boeken van de reeks. Doordat het af en toe zo langdradig is, is er niet de aandrang om meteen het vervolg te lezen. Het einde is prachtig geschreven wat wel weer de drang geeft om het vervolg erbij te nemen. Deze nieuwsgierigheid heeft jammer genoeg niet de overhand. Het boek is grotendeels wel geslaagd en zeker niet slecht, wat maakt dat het wel spijtig is dat het niet altijd zo vlot leest. Moest dit wel het geval geweest zijn, was er geen twijfel mogelijk of het vervolg al dan niet gelezen zou worden.