Een boek over wanhoop, hoop, verdriet, vriendschap

Het verhaal in het kort : Aya, 11 jaar is met haar mama de oorlog in Syrië ontvlucht, haar papa zijn ze onderweg kwijtgeraakt. Zullen ze hem nog terugzien? Aya droomt ervan ballerina te worden, maar haar droom lijkt verder dan ooit wanneer ze in een asielcentrum terechtkomt. Op een dag mag ze meedansen in de klas van juf Helena. Aya heeft talent, zal het haar lukken om auditie te mogen doen voor een prestigieuze balletschool? Het boek: De balletschoenen van Aya is een jeugdboek, maar ook voor volwassenen boeiend om te lezen. De cover, met een balletdanseresje op de voorgrond, maakt het er echt wel uitzien als jeugdboek. Het boek bestaat uit een proloog, 47 korte hoofdstukken,- wat het voor de doelgroep wel boeiend maakt en gemakkelijk om af en toe een leesstop in te lassen- en een nawoord + dankwoord van de auteur. Het heeft een aangenaam lettertype, wat het makkelijk lezen maakt. Mijn mening: Het verhaal begint met een soort proloog. Een brief aan Aya, geschreven door Ahmad Joudeh. Hij is nu danser bij het Nationaal Ballet van Nederland, maar ook hij is ooit “als vluchteling” uit Syrie vertrokken. Hij spreekt Aya moed in. Door die brief, lijkt het alsof je in een “waargebeurd” verhaal terechtgekomen bent. Dan komen we toe aan Aya’s verhaal. Het boek leest heel aangenaam. Je leeft echt mee met Aya, want ze heeft al heel wat meegemaakt. Het boek speelt zich hoofdzakelijk in het “nu” af, afgewisseld met hoofdstukken, met herinneringen aan Aleppo en waarin wordt verteld welke weg Aya heeft afgelegd om hier te raken. Deze hoofdstukken krijgen een titel en zijn cursief afgedrukt, wat het voor de lezer duidelijk maakt dat deze zich eerder hebben afgespeeld. Deze wissel –heden/verleden maakt het boeiend en ook wel wat spannend. De verantwoordelijkheid, die Aya heeft, eigenlijk veel te groot voor zo’n jong meisje, doet wel even de ogen fronsen. De belofte aan haar papa : “zorgen voor mama en broertje” neemt ze echt wel letterlijk en komt er heel veel op haar schouders terecht, vooral omdat de mama niet meteen in staat is zelf de mamarol op te nemen. Haar eigen dromen, dansen, zet ze echt wel opzij. Gelukkig staat Aya niet alleen en komt er hulp van haar nieuwe vrienden en door de steun uit een onverwachte hoek, lijkt alles alsnog goed te komen. Beetje bij beetje lijkt ook de mama zich te herpakken . Aya kan meedansen in de dansklas van juffrouw Helena, ook al zijn niet alle klasgenoten daar even blij mee. De juffen, haar vriendinnen, de vrienden uit het asielcentrum, allen dragen er toe bij dat Aya uiteindelijk met een positief naar haar toekomst uit kan kijken Zal het Aya en haar gezin lukken om asiel te krijgen en zullen ze mogen blijven, vinden ze een nieuwe thuis. Zal Aya erin lukken om auditie te doen. En wat met Dottie en Ciara, haar klasgenoten? Dat is allemaal te lezen in het boek. De mooie, bij momenten ontroerende zinnen in het boek, maken het verhaal gewoon af. Het boek straalt een boodschap uit dat er na wanhoop, verdriet ook hoop, vriendschap is en dat je nooit mag nalaten om je dromen te proberen waarmaken.