Een traktatie voor literaire fijnproevers

Deze roman bestaat uit één lange monoloog (al blijkt uit bepaalde, ietwat geforceerde, zinnetjes wel dat er sprake is van een dialoog); een gewaagde keuze, maar wel geslaagd, in dit geval. Machteld Siegmann heeft het relaas, dat alledaags, eenvoudig, kwetsbaar, enigszins ontroerend en wonderlijk tegelijkertijd is en waarin het geloof subtiel is verwerkt, namelijk zo zwart-op-wit weten te zetten dat het je aandacht moeiteloos van begin tot eind vasthoudt, en dat is knap. Maar het is dat wat je zonder woorden wordt meegegeven over thema’s als ‘veroordeling’, ‘verdraagzaamheid’, ‘berouw’, ‘het innerlijk kompas’ en ‘(de hoop op) verzoening’ waaraan dit verhaal zijn kracht ontleent. Want daardoor graaft het zich steeds meer een weg naar binnen – naar je hoofd én je hart. ‘Wachter op de morgen’ is een roman die zowel wat betreft zijn vorm als zijn inhoud bijzonder te noemen is en boeit bovendien. Een traktatie voor literaire fijnproevers.