Gevoelige roman

Dat vroeger niet alles beter was, wordt duidelijk in deze psychologisch getinte roman die middels brieven en dagboekfragmenten een beeld schetst van het reilen en zeilen binnen een psychiatrische inrichting halverwege de vorige eeuw. Want het is vrij onthutsend – en toegegeven, ook enigszins fascinerend – als je leest hoe men destijds dacht over (psychische) stoornissen zoals autisme en anorexia, en ermee omging. Daartegenover staat dat het er tegelijk op een treffende manier van getuigt dat liefde, aandacht en toewijding een helende kracht bezitten, als het gaat om de behandeling ervan. En het is met name deze kant van het verhaal, en niet wat je leest over Sophie zelf, die maakt dat je, dan met ontsteltenis, dan met een glimlach en vrijwel steevast veel interesse blíjft lezen. ‘Ons zwijgen en ons spreken’ is een gevoelige roman die onderstreept hoe belangrijk medemenselijkheid en alles wat daarmee samenhangt is binnen de psychiatrie, wat hem beslist lezenswaardig maakt.