twee vossenbroertjes, zonen van de beroemde middeleeuwse vos Reinaert, herbeleven de avonturen van hun vader

<p><strong>Ondeugende vosjes</strong></p> <p>Ooit, lang geleden, heeft er een zekere Willem bestaan die een verhaal schreef dat heel bekend is geworden: ‘<strong>Van den vos Reynaerde’</strong>. Dat was in de tijd van de middeleeuwen, zo’n 800 jaar geleden. Als je dat verhaal nu zou lezen, zou je er bijna niets van begrijpen. De taal is heel oud, sommige woorden en uitdrukkingen bestaan niet meer en de schrijver wilde bepaalde mensen die toen leefden belachelijk maken. Het verhaal gaat over een sluwe vos die Reinaert heet. Reinaert haalt veel streken uit, maar bedoelt ze niet altijd kwaad. Toch wordt hij aan het eind van Willems verhaal verbannen: omdat hij schuldig is aan dood en verderf mag hij nooit meer de stad in komen.</p> <p>Nu is er een vervolg op dat beroemde middeleeuwse verhaal: ‘Verhalen voor de vossenbroertjes’. Het is geschreven door <strong>Lida Dijkstra</strong>. <strong>Thé Tjong-Khing </strong>maakte de tekeningen. Wat meteen opvalt als je het boek bekijkt, is de manier waarop de zinnen op de bladzijdes staan: de regels worden niet opgevuld. Het lijkt net één groot gedicht! En dat is het ook: een lang, verhalend gedicht, net zoals ‘<strong>Van den vos Reynaerde</strong>’ dat was. Die verhalende gedichten hoeven niet te rijmen, maar er moet wel een lekker ritme in zitten! Zoals dit:</p> <p><em>‘Vol geur en kleur en klanken <br /> en de fabelachtigste steden. <br /> En in die steden wonen dieren <br /> van allerhande ras en stand’</em></p> <p>In de kantlijn naast het gedicht van<strong> Lida Dijkstra</strong> staan vierkante kleurentekeningen van <strong>Thé Tjong-Khing</strong>. Ook dat past bij het verhaal van 800 jaar geleden: toen waren tekeningen alleen als opvulling bedoeld voor in de overgebleven ruimtes. De tekeningen van <strong>Thé </strong>zijn soms sober en eenvoudig, soms uitbundig en gedetailleerd. Altijd passen ze goed bij het verhaal. Ook de beginletters van elk hoofdstuk zijn getekend, zoals in oude boeken gebeurde.</p> <p>Maar wat gebeurt er nou in dit vossenvervolg? ‘<strong>Verhalen over de vossenbroertjes’</strong> gaat over de zoontjes van Reinaert. Zij kennen hun vader alleen uit de verhalen die ze horen. Reinaert is immers verbannen, dus ze zien hem nooit. In de verhalen van hun moeder is hij een held, in de verhalen van de beer Bruun een vreselijke schurk, die beren bedroog, wolven liet bevriezen en kippen doodbeet. Zo weten de wolfjes Reinaerdijn en Rosseel niet wat ze moeten geloven. Hun moeder heeft een goed advies:</p> <p><em>‘Jongens, weet dat een verhaal <br /> geen waarheid is. Iedere verteller <br /> maakt zijn eigen verhaal.’</em></p> <p>Door te spelen met een eeuwenoud bestaand verhaal, nieuwe verhalen te verzinnen en de figuren in het verhaal nóg meer verhalen te laten vertellen, heeft Lida <strong>Dijkstra </strong>háár verhaal gemaakt. En dat verhaal sluit ze af op middeleeuwse wijze: door de beginletters van de slotzinnen naar haar te laten verwijzen. Vostastisch!</p> <p><br /> Linda. <br />  </p>