Als het donker wordt, komt meneer Rozenstaf de zieke Thomas ophalen om samen naar Schemerland, het land waar alles kan, te gaan.

<p><strong>(Ver)Wonderland</strong></p> <p>Lezen, rekenen en meccano, de hele dag in je bed liggen en niet naar school gaan. Dat klinkt leuk maar als je de hele dag pijn aan je been hebt … dan is dit ook niet alles.</p> <p>Onze hoofdpersoon heeft daar op heel eigen wijze iets op gevonden.  Thomas lost dit op in Schemerland, Het Land Dat Er Niet Is. Hoe? </p> <p>Thomas vertelt: Iedere dag als de schemering valt, tikt meneer Rozenstaf op het raam.  Hij loopt dwars door het raam naar binnen en vraagt of ik zin heb om mee te gaan. Maar hoe? Ik kan niet lopen. Meneer Rozenstaf pakt me bij de hand. <em> ‘Dat doet er niet toe,’ zegt hij. ‘Dat doet er niet toe in Schemerland.’ </em>En dan lopen we door het raam heen naar buiten,  zonder het open te maken.</p> <p><strong>Marit Törnqvist </strong>heeft mij heel mooi getekend. De tekeningen verwonderen  mij... Ze zijn mooi en lieflijk. Gevoelig en sfeervol. De prenten hebben weinig details zodat je in een oogopslag kan zien waar de tekst over gaat.</p> <p>Onderweg naar Schemerland bezoeken we altijd even de torenhaan. Uiteindelijk landen we  in het Kroonbergpark waar snoepjes groeien aan de bomen. Met onze monden  vol snoep en zittend in de boom vraagt  meneer Rozenstaf mij:</p> <p><em>‘Heb je soms zin om de tram te besturen?’ ‘Dat kan ik niet’, antwoordde  ik.  ‘Dat doet er niet toe,’ zei meneer Rozenstaf. ‘Dat doet er niet toe  in Schemerland’  En ik…ik  bestuurde de tram.  </em></p> <p>Samen met meneer Rozenstaf maak ik van alles mee in Schemerland. Ik kijk niet meer op van sprekende elanden en van beren die priklimonade  bestellen  die ze over de kop van de ander gooien. En lachen dat ze doen!</p> <p>Als alle lampjes in de huizen worden aangestoken is het schemeruurtje voorbij en gaan we weer op huis aan. Onderweg ontmoeten meneer Rozenstaf en ik nog meer bewoners uit Schemerland. Ze zijn dichterbij dan je denkt. Kijk maar eens goed rond.  Wie weet zie je er een en vlieg je zelf eens  naar Schemerland. Als je dat doet, doe dan meneer Rozenstaf de groeten van mij, Thomas. </p> <p><strong> ‘In Schemerland’</strong> vertelt hoe je kan omgaan met pijn en ziekte en wat je kan doen om het leven toch leuk te maken. <strong>Astrid Lindgren</strong> schrijft op haar eigenwijze manier.  Zo is het verhaal verteld door Thomas zelf. <strong>Astrid Lindgren</strong> gebruikt veel fantasiewoorden zoals Schemerland en Schemervolk. De buitenkant doet vermoeden dat het om een ‘gewoon’ prentenboek  gaat. Veel plaatjes en weinig  tekst. In dit boek staat veel tekst,  maar het is heel prettig om te lezen. De zinnen zijn in harmonie,  verwonderen en betoveren  je. Je vliegt met de woorden over de zinnen, op dezelfde manier als Thomas en meneer Rozenstaf  naar Schemerland vliegen. </p> <p>Paula.</p> <p><em>Wil je nog een boek lezen zoals dit? Lees dan '<a href="http://www.leesfeest.nl/boek/de-rode-vogel"><strong>De rode vogel'</strong></a></em></p>