Twintig portretten van poezen, met prachtige poezenpoezie.

<p><strong>Ikke? Ik weet fan nikf!</strong><br /><br /> Heeft jouw lievelingsdier vier pootjes? Met kussentjes eronder en met nagels die ze in- en uittrekt? Heeft jouw lievelingsdier een zachte vacht, een snor en een staart? Kan ze spinnen, pikt ze altijd het warmste plaatsje in, geeft ze kopjes en moet je haar wel aaien, zodra je haar ziet? Mooi zo. In dat geval is <strong>‘Dag poes!’</strong> voor jou het allermooiste boek wat er is.<br /><br /> Vanaf de kaft kijkt een dikke, langharige, blauwe poes je hooghartig aan. Een blauwe poes? Ja hoor. <strong>Mies van Hout</strong> tekende poezen in alle kleuren van de regenboog. Helemaal niet raar. Het is juist heel logisch dat een poes die verschrikkelijk schrikt, groen is met knalrode strepen, haar kop oranjerood en de kussentjes bij haar tenen geel, groen, rood, blauw, roze en oranje. Die arme poes. Zo lag ze rustig te slapen, zo is ze één angstige kluwen van strepen, halen en krassen die van pure schrik bijna van de bladzijde springt.<br /><br /><em>Aftelversje<br /><br /> Tien<br /> negen<br /> acht<br /> zeven<br /> zes<br /> vijf<br /> vier<br /> drie<br /> twee<br /> één…<br /><br /> GELUKKIG NIEUWJAAR!</em><br /><br /> Dit is het versje dat <strong>Sjoerd Kuyper</strong> bij de tekening van Mies van Hout maakte. Dat de poes zo schrikt van het plotselinge geknal buiten, staat er niet, maar je begrijpt het vanzelf. En dan moet je een beetje lachen, want het is natuurlijk wel zielig voor de poes, maar ze ziet er zo grappig uit.<br /><br /> Mies van Hout maakte twintig schilderijen van katten. Van tevreden katten, van boze katten, van nieuwsgierige katten, van dikke katten, van slapende katten, van katten die je zo achter hun oortjes zou willen kriebelen en van katten van wie je zo een haal te pakken hebt als je te dichtbij komt. Vervolgens schreven <strong>Bette Westera</strong>, <strong>Koos Meinderts</strong>, <strong>Hans</strong> en <strong>Monique Hagen</strong> en Sjoerd Kuyper er versjes bij. Ze passen verschrikkelijk goed bij de illustraties. Neem nu het volgende versje van Hans en Monique Hagen:<br /><br /><em>Kom jij eens hierrrrr<br /><br /> wie… ik…<br /><br /> kijk me niet fo aan<br /> Ik heb nikf gedaan<br /> ik weet echt niet waar hij if<br /> die ftomme vif</em><br /><br /> Op de tekening zie je een kat die er het liefst snel tussenuit zou piepen. Als je goed kijkt, zie je nog net het staartje van een goudvis uit haar bek bungelen. Vooral de blik in de ogen van de kat is fantastisch. Ze kijkt wat gluiperig, alsof ze best weet dat ze iets gedaan heeft wat helemaal niet mag, maar ze doet alsof zij alleen maar toevallig in de buurt van die lege vissenkom was. Ikke? Ik weet fan nikf!<br /><br /> ‘Dag poes!’ is een prachtig poezenprentenboek, vol poezenprenten en poezenpoëzie. Je gaat er zelf zachtjes van spinnen, zodra je het boek openslaat. Probeer het maar. Dag poes!<br /><br /> Lidewij.<br /><br /> Wil je nog een bijzonder boek over katten bekijken? Lees dan de recensie over <strong>‘<a href="http://www.leesfeest.nl/boek/tangramkat">Tangramkat</a>’</strong> van <strong>Maranke Rinck</strong> en <strong>Martijn van der Linden</strong>.</p>