Fantasy debuut met twee gezichten

Cassandra Clare kennen we natuurlijk allemaal van haar vele, vele reeksen in de wereld van de Schaduwjagers. Ook heeft ze een jeugdboekenserie op haar naam staan, Magisteriën. Deze serie is geschreven met Holly Black als coauteur. Nu werd het tijd om andere succesvolle young adult auters als Sarah J. Maas, Leigh Bardugo en Holly Black achterna te gaan en te debuteren in de volwassen fantasy. Dit resulteert in Zwaardvanger, dat vertaals is door Richard Heufkens. Als de tienjarige wees Kel op een dag wordt meegenomen naar het paleis, begint voor hem een nieuw leven. Hij wordt getest om de zwaardvanger te worden van Conor, de kroonprins van Castellane. Hij doorstaat de test glansrijk en Conor vraagt hem de positie te aanvaarden. Dit houd tin dat Kel als een soort dubbelganger voor hem fungeert, mocht het te gevaarlijk worden voor Conor. Door zijn functie is hij genoodzaakt bijna al zijn tijd met de kroonprins van Castellane door te brengen. Hierdoor zijn Kel en Conor zo hecht als broers, maar het enige doel van Kel's leven is te sterven voor Conor. Daarnaast volgen we Lin Caster, een Ashkarische arts. De Ashkar zijn het laatste volk dat nog een beetje magie bezit en hierdoor zij ze overal gevreesd. Ze hebben hun eigen gemeenschap en bemoeien zich niet veel met de buitenwereld. Lin wilde dolgraag arts worden, maar dat ging niet zonder slag of stoot. Als een mislukte moordaanslag kel en Lin bij elkaar brengt, verandert alles in Castellane. Ze worden meegezogen in een web van politieke spelletjes en de mysterieuze Voddenraper Koning, de criminele heerser van Castellane. De ontdekkingen die de twee doen kunnen het land in een oorlog storten en de wereld in chaos. De personages in dit verhaal zijn goed uitgewerkt. Doordat Clare het verhaal vanuit zowel Lin als Kel vertelt, leer je hen goed kennen. Dit geldt ook voor Conor omdat Kel en hij veel tijd met elkaar doorbrengen. Voor de bijfiguren is een kleine rol weggelegd en hierdoor leer je hen nauwelijks kennen. Sterker nog, zij lijken enorm op elkaar en zijn moeilijk uit elkaar te houden. Enige uitzonderingen hierop zijn Mayesh, Mariam, Antonetta en de Voddenraper Koning. Hierdoor was het soms moeilijk om het verhaal te volgen, want wie hoort nou bij welke familie en is verantwoordelijk voor wat? Deze vragen blijven het hele boek door je hoofd spoken. Ondanks dat de personages soms moeilijk uit elkaar te houden zijn, geldt dit niet voor de wereld. Castellane is overzichtelijk en de schrijfstijl van de auteur zorgt ervoor dat je de wereld tijdens het lezen zo voor je ziet. De ervaring die Clare heeft met het creëren van complexere werelden komt hier zeer goed tot zijn recht. Wat dat betreft is het volwassen fantasy debuut geslaagd. Wat minder geslaagd is, is het verhaal zelf. De proloog en de eerste hoofdstukken zijn interessant. Hierin worden de personages geïntroduceerd, evenals het reilen en zeilen in Castellane. Naarmate je verder komt in het boek, verandert dit. Er lijkt weinig meer te gebeuren en politiek gekonkel voert de boventoon. Dit zorgt ervoor dat je flink wat doorzettingsvermogen nodig hebt om verder te lezen, want echt interessant is het dan niet meer. Telkens lijkt de spanning terug te keren, om daarna als sneeuw voor de zon te verdwijnen. De spanningsboog is kortstondig en dit maakt dat het boek een groot deel van de tijd niet weet te boeien. Dan zijn ruim 600 pagina's erg veel. De personages weten de plot niet op te krikken en dat is zonde, want daar zit wel potentie in. Zwaardvanger van Cassandra Clare is een volwassen fantasy debuut met twee gezichten. De personages, de wereldbouw en de schrijfstijl zijn ruim voldoende, de verhaallijn is dat helaas niet. Het boek weet nergens te overtuigen en maakt niet tot nauwelijks nieuwsgierig naar het vervolg. De potentie komt er niet helemaal uit en dat is zonde, want Clare is een zeer ervaren auteur.