Het roept niets bij me op, het roert me niet

Op het gebied van poëzie ben ik een volslagen leek, dus inhoudelijk zou ik je niet kunnen vertellen of deze dichtbundel van Van de Waarsenburg een sterk staaltje vakmanschap is of niet. Iemand met verstand van zaken mag het zeggen, en als diegene zou zeggen dat dit een poëtisch meesterwerk is, dan geloof ik diegene op zijn of haar of diens blauwe ogen. Laat ik het maar kort houden: veel van de gedichten in deze bundel raakten mij simpelweg niet. Mooie woorden, prachtige beelden die her en der beschreven worden, maar het raakt me allemaal niet. Het roept niets bij mij op, het roert me niet. Bij verreweg de meeste gedichten ontgaat de pointe me. Daar baal ik van, want ik wil toch graag <em>iets</em> begrijpen van of zien in de gedichten die ik lees, hoe ambigu en mysterieus ze ook bedoeld zijn. Overigens heeft Van de Waarsenburg blijkbaar iets met oksels, haar, okselhaar en borsten, want als je niet snapt wat je leest, ga je de woordkeuze nog meer dan normaal onder de loep houden. Mis ik iets? Wat heb ik zojuist gelezen? Enfin, geen waardeoordeel verder. Ieder z’n ding.