Flitsend als een vallende ster aan een heldere nachthemel

Zo nu en dan struikel ik onverwachts en tuimel ik in een ravijn van lamlendigheid. Het hele idee van een boek lezen begint me dan tegen te staan en wat ik ook probeer, ik krijg mezelf niet uit het ravijn getakeld. Dus zit er niets anders op dan het ravijn zijdelings uit te wandelen en klauteren. Een periode van een paar weken waarin ik alleen maar (veelal slechte) films kijk en (veelal goede) podcasts luister. Na een twintig- of dertigtal films en podcasts komt de begane grond in zicht en pak ik voorzichtig weer eens een boek op. Ditmaal was dat <em>Harpie</em>, het romandebuut van Hannah van Binsbergen. En blij toe, want dit was precies wat ik nodig had: duister, humorrijk proza met, zoals accuraat op de achterflap vermeld staat, ‘een krachtige eigen stem.’ Het is kort, het is bijdetijds, het is vrij raar maar zelfverzekerd. Een flitsend romannetje, zoals een vallende ster aan een heldere nachthemel. Het weet je aandacht te vangen en eventjes te fixeren, hoe vluchtig dat ogenblik ook is. Voorbij voor je weet waar je precies naar kijkt, maar daarom niet minder opwindend. En de thematische gelijkenissen met mijn eigen roman <a href="https://www.hebban.nl/boek/maanscherf-laurens-van-den-broek">Maanscherf</a> (bijvoorbeeld Witoog &lt; &gt; Satan) zijn bovendien zonneklaar, dus dat is bijvangst. Conclusie: meer van dit graag, Hannah. Also, dikke shout-out naar de omslagontwerpers Floor von Dülmen Krumpelmann en Lyanne Tonk: het is een omslag om je vingers bij af te likken. Heel stijlvol. Op naar het volgende boek. <em>Must. Resist. Urge. To. Watch. Too. Many. Films. Argh.</em>