Een levensverhaal dat blijft nazinderen. Een roman om te koesteren.

Een roman die volledig in lijn ligt met mijn verwachtingen. Een hoofdpersonage dat je weet te raken met zijn levensverhaal. Een schrijfstijl die net dé perfecte vorm aanneemt om je in sneltempo door dit mooie boek te loodsen. Een roman om te koesteren. Dit was mijn eerste Machteld Siegmann en dit was een hele aangename kennismaking. Ik zag haar debuut ‘De kaalvreter’ vorig jaar al een aantal keer op social media voorbijkomen en besloot om beide romans van haar hand te lezen. Te beginnen met haar tweede boek (ik doe af en toe graag tegendraads). Hoofdpersonage Tak doet zijn levensverhaal uit de doeken aan de buurman van zijn kleindochter Aria. En wauw. Ik ben tijdens het schrijven van deze review nog steeds onder de indruk van de uitwerking van dit personage en zijn verhaal. Dit is gewoon mooi. Afscheid van een partner werd zelden zo ontroerend beschreven. Een levensverhaal dat blijft nazinderen. Kijk mocht iemand mij ooit vragen een kast vol literaire romans samen te stellen dan stond dit boek in de kast, klaar. Wild gokje; ik denk dat ik voor ‘De kaalvreter’ ook alvast een plekje mag vrijhouden, daar kom ik deze en volgende week wel achter. “Ik heb in een jaar dingen gezien die maar weinig mensen te zien krijgen, en dat is maar goed ook, met de geestelijke volksgezondheid zou het een stuk bedroevender gesteld zijn. En toch bleven de vogels gewoon fluiten, ging de zon onder en weer op, dreven de wolken over alsof er niets aan de hand was. En ook wij probeerden er het beste van te maken.”