Madeleine in een glansrol

Maak kennis met Madeleine Verboven: veertiger met wat overgewicht en een rokershoestje, kuisvrouw van beroep maar niet uit roeping. Afkomstig uit Okselaar, zoals okselhaar maar dan zonder h. Veel te jong getrouwd, moeder van een kind dat inmiddels volwassen is en in ‘den bak’ zit. Tegenwoordig een hobbelig liefdesleven en een hondje dat Angèleke heet. Streetwise, met een korst op haar ziel. Leep, maar niet slecht van inborst. Marginaal? Misschien. Maar daar wordt aan gewerkt. Want bij Elfride en Jacques thuis heeft Madeleine het eindelijk getroffen, méér dan getroffen. Bij deze welstellende lieden heeft ze het min of meer tot een soort van gezinslid geschopt. Wat tal van opportuniteiten biedt, om dat modewoord eens te gebruiken. De auteurs wekken een aantal realistische en vooral bijzonder grappige personages tot leven, met de nuchtere Madeleine in een glansrol. Ik moest in het begin heel hard wennen aan de schrijfstijl, je gaat letterlijk in gesprek met Madeleine. Het is te zeggen, ons Madeleine doet haar leven en verhaal uit te doeken en wij luisteren, verstaat ge? Ik ben als een blok voor Madeleine gevallen ergens halverwege het boek, Madeleine is een vrouw die in je hart kruipt, iemand waar je heel hard met meeleeft en die een lach op je gezicht zal toveren, als je er voor openstaat. Voor onze Noorderburen zal het verhaal soms misschien wat 'moeilijker' lezen, er worden af en toe dialecten gebruikt, Vlaams taalgebruik. Voor mij het schoonste wat er is, ik houd van dit soort tussendoortjes, maar ik kan mij voorstellen dat niet alle lezers hier warm van lopen. Voor mij was 'Madeleine' een atypische roman die voor een aangename afwisseling zorgt en die mij nog een hele tijd zal bijblijven.