Geen hoogtepunt binnen Japins werk voor mij persoonlijk, maar wel een waardevolle aanvulling op zijn indrukwekkende oeuvre.

Ik heb inmiddels al best een aantal boeken van Arthur Japin gelezen en pakte recent zijn nieuwste werk op! Arthur Japin weet in zijn oeuvre altijd op indrukwekkende wijze historische figuren en gebeurtenissen tot leven te brengen, en ook in Het Stravinsky-spel vervlecht hij op die kenmerkende wijze fictie met historische realiteit. Centraal staan Susan Sontag en haar vriend Cody Garner, die samen een spel bedenken rond de vraag: “Hoe ver ben je bereid te gaan om iets voor een ander te betekenen?” Deze vraag blijft als een rode draad door hun levens lopen en krijgt een indringende lading wanneer hun paden elkaar opnieuw kruisen in het belegerde Sarajevo. Japin schrijft met gevoel voor taal en zijn stijl is zorgvuldig en beeldend. De personages zijn intrigerend, de dialogen gelaagd en de thematiek relevant—zeker voor een generatie die zich geregeld afvraagt wat betrokkenheid vandaag de dag nog betekent. Toch viel deze roman voor mij enigszins in het niet naast Zwarte Vlinders, een andere Sarajevo-roman geschreven door een auteur met familiebanden in voormalig Joegoslavië. De doorleefde authenticiteit en persoonlijke verankering van dat boek maakten indruk op mij, waardoor Het Stravinsky-spel soms wat afstandelijk aanvoelde in vergelijking. Wel is Japins roman beslist een rijk verhaal over vriendschap, idealisme en morele grenzen in tijden van conflict. Het nodigt uit tot reflectie op de rol van kunst, betrokkenheid en de impact van het verleden op het heden. Geen hoogtepunt binnen Japins werk voor mij persoonlijk, maar wel een waardevolle aanvulling op zijn indrukwekkende oeuvre.