Eyeopener!

In dit boek van Yvonne Kroonenberg wordt de problematiek rondom de huidige participatiesamenleving onder de aandacht gebracht. Ouderen die voor een deel van de zorg en aandacht afhankelijk zijn van met name hun, meestal ook al op leeftijd, zijnde kinderen als mantelzorger. Zelf heb ik nog geen zorg voor een ouder, echter dit boek opende mij wel de ogen voor de mogelijke toekomst. Als kind van een hulpbehoevende ouder help je hen waar je kunt, maar dat situaties zo schrijnend kunnen worden als omschreven in het boek, dat had ik mij niet gerealiseerd. Vooral ook de verhalen over de dwingende gewoontes van oude mensen hebben mij wel geraakt. Ouderen die niet kunnen aanvaarden dat zij afhankelijk zijn van de kinderen, kinderen die de ondankbaarheid niet begrijpen, confrontaties van gewoontes en regels, pfff, ga er maar aan staan. En dan heb je ook nog je eigen leven met baan en gezin. Yvonne belicht alle kanten van de situatie, er wordt gesproken met kinderen, kleinkinderen, de ouders zelf en verpleegkundigen. Het boek heeft Yvonne geschreven in de haar bekende stijl, kort en bondige zinnen en duidelijk schrijftaal. Persoonlijk vond ik het boek te lang, de laatste verhalen voegden voor mij niets meer toe, maar het is een heel mooi boek voor iedereen die geinteresseert is in de verzorging van ouderen. Vooral ook een aanrader voor mensen die nu mantelzorger zijn, niet in de laatste plaats omdat er veel herkenbare situatie beschreven zullen zijn.