Een prachtige romantasy van Belgische bodem

Met 'De Muze en de Dood' tracht Rani de schoonheid van de Nederlandse taal in een poëtische romantasy te gieten. En of het haar is gelukt! Ik heb altijd genoten van Rani's schrijfstijl en met dit boek bewijst ze dat ze de kunst ervan in de vingers heeft. Ze kiest haar woorden zorgvuldig en met de nodige vlotheid. Ik heb dit boek sneller uitgelezen dan ik gewoon ben. Het is lekker vlot en na elk hoofdstuk ben je benieuwd naar meer. De personages zet ze gelaagd neer. Je weet onmiddellijk hoe de personages in elkaar zitten en zullen reageren, maar toch vond ik dat ze snel keerden dan ik verwachtte op vlak van de liefde aan Pandora's kant bijvoorbeeld. De dynamiek tussen Pandora en Dood was heerlijk neergezet. De verhaallijn is goed gedoseerd over de lengte van het boek. Het ging niet te snel. Alleen vond ik dat bij de climax en de resolutie plotseling een versnelling hoger werd geschakeld. Het einde was wel het juiste einde voor dit verhaal. Echt prachtig! Ik ben eigenlijk geen smut-lezer, maar ik wist wat me te wachten stond in dit boek. Ik wilde het toch een kans geven, aangezien ik graag Rani's boeken lees. Mijn mening over pikante scènes is niet echt veranderd, maar Rani weet wel de scènes met de nodige emoties en speelsheid neer te zetten. Mijn favoriete element uit dit verhaal was het gebruik van symboliek. Het is iets waar Rani in uitblinkt en in dit verhaal paste het perfect. Het zit verborgen in de kleinste woordjes, maar dat maakt het des te krachtiger. Kortom, 'De Muze en de Dood' is een mooi en een toegankelijke (doch pikante) romantasy voor lezers die graag dit genre eens willen uitproberen. Rani slaagde erin om de schoonheid van Nederlandse taal te tonen en dat kan ik alleen maar bewonderen.