Verwerking?

Ik kon dit boek niet lezen als gewoon een lezer die dit boek ter hand nam. Psychotherapeut zijnde, kwamen onwillekeurig verhalen naar boven van mijn ex-cliënten. Ik vraag me af of Manon Uphof in therapie is (geweest). Ik vind het een onwaarschijnlijk goed geschreven boek waarbij alle intellectuele "uitstapjes" misschien wel dienen als afweer tegen zoveel gruwelijks en verwarrends. Het is net alsof de schrijfster met tegenzin begon aan het boek, wat ik me goed kan voorstellen. Maar gaandeweg blijkt het onontkoombaar om de werkelijkheid onder ogen te zien. Af en toe houdt ze even halt om als het ware een nieuwe aanloop te nemen om moed te vergaren om de feiten onder ogen te zien. Heel associatief beschrijft ze een keur aan zintuiglijke gewaarwordingen. De verwarring is voelbaar. Als lezer voelde ik me bij tijd en wijle een voyeur van de intimiteiten die ze, weliswaar meestal omfloerst, beschrijft. Ik vind het ongelooflijk hoe de schrijfster in staat is om zich te verplaatsen in de diffuse kinderwereld. Hoewel haar verhaal verre van een objectief verslag is, veroordeelt ze eigenlijk niemand, zelfs niet in haar walging. Er zijn veel incestverhalen op schrift gesteld maar dankzij de literaire kwaliteiten en de virtuoze taalbeheersing van Manon Uphof is dit boek een klasse apart. Mijn titel heeft betrekking op het proces waar de schrijfster in verkeert of verkeerde. Ik neem aan dat het schrijven van grote therapeutische waarde is geweest maar hoe verwerk je zoiets overweldigends?