Een bijzonder boek, maar verder.....

Alles wat riekt naar cabaret en grappig doen op een podium. Het is aan mij niet besteed. Arjen Lubach, Theo Maassen, slaapverwekkend. Humor laat zich niet afdwingen. Lach of ik schiet. Het verbaast me dan ook niets dat de zaal leegloopt als de hoofdpersoon in dit boek maar doorgaat met z'n geouwehoer. Ik moet zeggen dat ik tot twee derde van het boek best wel geboeid heb zitten lezen maar daarna verflauwde de aandacht snel. Wat een oeverloos geteut. Bedenk daarbij dat het hele boek slechts anderhalf uur beslaat. De duur van de voorstelling. Wat wilde Grossman me vertellen? Ik ben er niet achter gekomen. Waarom verzint hij een podiumkunstenaar bij wie de zaal leeg loopt? Daar heeft hij een bedoeling mee. Kennelijk wil een groot deel van het publiek niet horen wat hij te vertellen heeft. Eén van de recensenten schrijft dat het boek gaat over de trauma's van de shoah, waarmee tweede generatie slachtoffers te kampen hebben. Eerlijk gezegd hoef ik al die verhalen ook niet meer aan te horen. Bagatelliseer ik daarmee hun lijden? Dat is zeker niet mijn bedoeling maar ik ben overvoerd met slachtofferleed: Oekraïne, Rohingya's, Palestijnen, Israëli's, de bevolking van Darfur, Congo, er is geen einde aan. Ik zie het aan, ik hoor het aan en kan niets doen. Maar ik weet niet zeker of het boek daarover gaat. Dit is een boek met dubbele bodems. Al met al een zeer onbevredigende leesexercitie. Dit is het boek van Grossman dat me het minst aanspreekt