Veel onbeantwoorde vragen

Marten van der Meulen is taalkundige, beleidsadviseur van de Taalunie en nog veel meer. Als taalfanaat trok zijn nieuwe boek meteen mijn aandacht. Zogenaamde fouten zijn altijd interessant. Zogenaamd want de huidige taalkundigen zijn zich er zeer van bewust dat taal altijd in ontwikkeling is. Heel anders was dat een poos geleden toen er veel werd geoordeeld en veroordeeld. In 44 hoofdstukjes belicht de schrijver uiteenlopende aspecten van onze taal en taal in het algemeen. Niet allemaal even interessant want er komen een groot aantal vakgenoten en hun publicaties voorbij waar ik als leek weinig belangstelling voor kon opbrengen. Er staan allerlei weetjes in dit boek. Best leuk om te lezen maar ik vond geen duidelijke antwoorden op de vragen die de schrijver zelf stelt: hoe ontstaan taalfouten en waarom blijven ze standhouden? De purist in mij kreeg flink op z'n donder en dat is terecht. Men leze mijn topic over Taal op Hebban er nog maar eens op na. Toch is dat purisme niet uit te roeien merk ik. Ik moet het dus maar beschouwen als een onhebbelijkheid van me. Ik moet de schrijver dus vergeven dat hij om de haverklap de woorden sowieso en überhaupt gebruikt maar stiekem doe ik dat toch niet. Ik ben echt een verschrikkelijke betweter. Nee, echt leerzaam vond ik dit boek niet maar het is altijd goed om tot je te laten doordringen dat niemand consequent is, dat de meeste dingen gewoon kunnen maar dat er toch ook flagrante fouten zijn, zoals het lidwoord achter het zelfstandig naamwoord zetten. Maar ja, dat is een open deur. Zelfs het boek wat, of het boek die worden gewoon genoemd zonder er een oordeel over te vellen. Ik krijg daar toch echt wel jeuk van, zowel van de fouten als van het vrijblijvend beschouwen daarvan. Dat vind ik toch een euvel van dit boek, de grote vrijblijvendheid. Maar een taalpolitie willen we ook niet Goed, je leest dat ik met gemengde gevoelens dit boek heb dichtgeklapt. Ik zet het in de kast bij alle andere taalboeken. Of ik het ooit nog eens ter hand neem? Ik vraag het me af.