Troosteloosheid

James Baldwin leefde van 1924 tot 1987 en was een zwarte homoseksuele man die daar openhartig over schreef, zo ook in Giovanni's kamer. Waarschijnlijk is het boek sterk autobiografisch gekleurd. De hoofdpersoon woonde in Parijs, de stad waar ook Baldwin lange tijd woonde. Al lezende bekroop me het gevoel dat niet alleen David, de hoofdpersoon, maar ook Baldwin zelf, worstelden met hun homoseksuele gevoelens. Er worden veel toespelingen gemaakt, er zijn indirecte verwijzingen en er wordt veel over vrouwen gesproken, over wie allerlei tegenstrijdige gevoelens worden uitgesproken. Begin jaren vijftig is Parijs uiteraard herstellende van de oorlogsjaren. Er is veel armoede en lelijkheid in de stad. Het ging mij op een gegeven ogenblik tegenstaan. Er heerst in het boek een deprimerende sfeer van uitzichtloosheid. De verschillende personages leiden een triest bestaan en de eerste helft van het boek gaat dan ook vooral over drinkgelagen, elkaar wantrouwen, verveling en moedeloosheid. Ik hield het niet meer vol om verder te lezen. Het boeide me niet en ik was niet nieuwsgierig naar de tweede helft van het boek. Ik las het omdat het een soort klassieker is, één van de eerste romans waarin openlijk over homoseksualiteit is geschreven. Baldwins uitgever in de VS wilde het niet uitgeven. Toen een Engelse uitgever zich er wel aan waagde, werd het al snel een wereldhit, taboedoorbrekend als het was. Ik vond de vertaling van Prinsen niet best. Het matige Nederlands kwam nog eens bovenop de ouderwetse schrijfstijl van Baldwin zelf, althans, nu komt het erg gedateerd over. Dit alles maakt het boek voor mij niet tot een literair pareltje. Omdat ik er inhoudelijk evenmin van kon genieten, komt mijn beoordeling niet verder dan één ster.