Weduwnaar is afgeleid van weduwe

Als taalliefhebber trof me de constatering van Marilyn Yalom, zoals die in de titel van deze recensie is vastgelegd. Beroepen, rollen, en dergelijke, zijn altijd afgeleid van de mannelijke vorm: directrice, balletdanseres, noem maar op. Zo niet bij weduwe/weduwnaar omdat het meestal de vrouw is die achterblijft. Marilyn had een scherp oog voor taal omdat zij hooglerares (!) Franse taal en letterkunde was. Voor een goede inleiding tot het boek leze men de eerste recensie over dit boek van Caro2 Ik pik eruit wat me opviel, tot nadenken stemde, maar ik wil ook een persoonlijke noot toevoegen. De biblioteek leverde dit boek terwijl ik bezig was om mijn honderden dossiers klaar te maken voor vernietiging. Als psychotherapeut heb je de plicht om dossiers van cliënten tenminste tien jaar te bewaren. Ik ben tien jaar geleden gestopt met mijn praktijk en nu kunnen al die dossiers dus weg. Dat is niet zoiets als stofzuigen of opruimen. Ik gooi in feite mijn hele arbeidzame leven weg. Ik ontkwam er niet aan om vluchtig eea te lezen en dan stroomde het geheugen over van herinneringen. Deze dossiers moeten worden vernietigd door een gecertificeerd bedrijf. Privacy is heilig, vandaar deze procedure. Irvin Yalom ervaart iets soortgelijks als hij zijn praktijk aan het afsluiten is. De herinneringen tuimelen over elkaar heen. Ik heb meerdere boeken van hem gelezen en het doet mij altijd goed als ik lees dat hij een non-conformistische therapeut was, die bijvoorbeeld niet schroomde om mensen thuis op te zoeken of zich te laten omhelzen. Ik herken daar mezelf in. Zijn voortdurende zelfonthullingen behoorden ook tot mijn stijl, evenals de nadruk op een waarachtig contact met de cliënt. Dat contact is namelijk een wezenlijke factor van het welslagen van een behandeling. Ja, ik las dit boek met plezier. Interessant vond ik hoe Irvin analyseerde waarom zijn vrouw vrij van angsten was maar hij zeker niet. Het belang van vroegkinderlijke ervaringen kan niet worden onderschat. Yalom benadrukt dit nog een keer in dit laatste boek van zijn/hun hand. ik geef vier sterren en geen vijf. Dat heeft te maken met hun gekoketteer met al hun voortreffelijkheden en materiële welstand. Ik hoef niet te weten hoeveel boeken ze hebben of in wat voor sjieke auto's ze rijden, om maar een paar voorbeelden te noemen. Ben ik jaloers vroeg ik mezelf wantrouwend af. Ik sluit het niet uit. Jaloezie is een schaamtebeladen emotie die we het liefst wegmoffelen. Een bescheidener toon in dit boek had ik toch prettiger gevonden. Daarnaast is het een zeer onderhoudend boek waarin beiden openhartig zijn en confronterende zaken aanroeren waarmee iedereen te maken heeft die ouder wordt en het einde al ziet gloren. Voor iedereen die houdt van de boeken van Yalom is dit boek een aanrader omdat je afscheid neemt van een geliefde schrijver. Hij leeft nog steeds, is inmiddels 92 maar is lichamelijk en geestelijk te zwak om nog iets anders te doen dan leven. Dat kost al genoeg moeite.